Pitik-Bulag

Ang Bata sa Loob Ko

2012-01-16T04:10:00.000-08:00

Noong isang araw lamang
Lumapit ang aking anak,
At nag-ayang makipaglaro
Ng kanyang paboritong laruan.

“Sige na anak, di na ako bata…
Ikaw na lamang ang maglaro
Ng paborito mong laruan.
At panoorin na lamang kita.”

At pinagmasdan ko na lamang
Si bunso sa kanyang paglalaro,
Ng kanyang laruang paborito ko
Noong ako’y bata pa.

Ngunit may bahid ng lungkot
Ang panonood kay bunso,
Sa katotohanan at pagtatanong
“Bakit di na ako marunong maglaro?”

Ngunit hindi lamang paglalaro
Ang naglaho sa akin…
Pati na rin saya’t pag-asa
Na dala-dala ng mga bata.

Sa aking paglaki,
Laruan ko’y nagbago
Laruan ko ngayon…
Mga bagay na makamundo.

Sa aking paglaki,
Buhay ko’y naging kumplikado
Noong bata pa ako …
Kendi lamang maligaya na ako.

Sa aking paglaki,
Buhay ko’y nawalan ng saya.
Pagkat ang pusong dalisay
Hinayaang pagharian ng ingit at galit.

Ano kaya’t subukan ko,
Na makipaglaro kay bunso,
Ng paborito kong laruan
Na matagal nang kinalimutan?

At baka naman sa muling paglalaro,
Matagpuang muli ang bata sa loob ko;
Na matagal ng nais magsaya at maglaro
Subalit nilamon ng mga alalahanin ng mundo.

- Willy M. Samson,SJ
(Ang Bata sa Akin)

Sa Paglaki Ko

2012-01-07T04:16:00.001-08:00

Sa paglaki ko,
ibibili ko ng kotse
ang tatay ko.

Sa paglaki ko,
isasakay ko ng eroplano
ang nanay ko.

Sa paglaki ko,
pag-aaralin ko sa Ateneo
ang bunsong kapatid ko.

Subalit
sa paglaki ko,
isa lamang ang takot ko…

Na ang mga pinangarap ko,
ay malusaw at maglaho lamang
sa kahirapang pasan ng aking bayan.

- Willy M. Samson,SJ
(Sa Paglaki Ko)

Ang Panalangin ni San Andres

2011-12-01T01:48:00.000-08:00

Buksan mo ang aking puso …
at liwanagan mo ang aking kadiliman

Buksan mo ang aking puso …
at magbigay tapang sa aking kaduwagan

Buksan mo ang aking puso …
at magbigay ng ngiti sa aking pusong sawi

Buksan mo ang aking puso …
at magdala ng hinahon sa aking pusong tuliro

Buksan mo ang akng puso …
at magdala ng galak sa aking kapighatian

Buksan mo ang aking puso …
at magbigay lakas sa aking kahinahaan

Buksan mo ang aking puso …
at magbigay ng karunungan sa gitna ng aking katanungan

Buksan mo ang aking puso …
at magdala ng ng pagtatawad sa aking pagkukulang

Buksan mo ang aking puso …
at magdala ng kagalingan sa aking pusong manhid at sugatan

Buksan mo ang aking puso …
at magsabog ng pag-ibig sa puso kong hitik na sa galit

At higit sa lahat …
Buksan mo ang aking puso …
upang matanggap ko
ng buong-buo
ang Sarili mo.

Pagkat batid ko,
Inaamin ko …
At tinatanggap ko …
na ang pagbabago sa buhay ko
ay magaganap lamang sa pagsuko
Ng aking buhay sa iyo.

Ang Panalangin ni San Andres
- Isang malayang salin ni Fr.Willy Samson,SJ
sa tula ni Howard Thurman

Pasalubong sa Diyos

2011-11-16T06:57:00.000-08:00

Likas na sa atin
Ang magdala ng pasalubong
Sa tuwing tayo’y pauwi na.

Ayan na si Kuya,
Di magkanda-ugaga
Sa pagdadala ng putong
Hinango pa sa Laguna,
Matikman lamang namin
Sarap ng pinanggalingan.

Ayan na si Nene,
Na halos malagot ang litid
Sa pagbibibit ng kalabasang
Mabibili naman sa palengke,
Subalit iba pa rin sa kanya
Ang kalabasa ng kanyang ama.

Ayan na si Tatay na galing trabaho,
Halos mapaso sa mainit na pandesal
Na binili lamang sa kabilang kanto;
Hindi niya magawang umuwing
Walang anumang bitbit na makakain
Sa pamilya niyang sabik sa pasalubong.

Likas na sa atin ang ugaling magbitbit,
Hindi maka-uwi ng walang kipkip
Mula sa lugar na pinanggalingan;
Sapagkat alam nating may sabik
Na naghihintay sa ating pag-uwi
At umaasang may bitbit na pasalubong.

Ang hindi ko lubos na maisip,
Bakit hindi tayo nangingiming
umuwi at humarap sa Diyos
ng walang bitbit na pasalubong?
Napag-isip mo na ba? Na maging ang Diyos
Ay kailangan ng pasalubong?

Ang Diyos ay naghinhintay din ng ating bitbit,
Ngunit, hindi ng kakaning nauubos o napapanis;
Kundi ng ating mga mabuting gawang inipon
Sa paglipas at paggalaw ng panahon;
Mga pasalubong na pati anghel ay matutuwa
Mga pasalubong sa ating pamamasyal sa lupa.

- Wilfredo M. Samson,SJ
Pasalubong

Ulan at Araw

2011-09-28T14:41:00.001-07:00

Sa pagputok ng araw
at pagbuhos ng ulan,
kamay ng Maykapal
kumilos na naman.

Tila nagsasabi...
na pumanatag at magpakatalas,
harapin ang hamon ng buhay
na tagisan ng luha at liwanag.

Pumanatag at magpakatatag,
huwag mainip o manghinawa,
matatapos din ang ulan
at mananaig ang araw.

At huwag mabigla
Sa paglabas ng bahaghari.

- Willy Samson,SJ
Ulan at Araw

Ulan sa Mata

2011-09-28T14:28:00.000-07:00

Panginoon,
Uso ang baha sa Maynila.
At may kagalakang makita
na maraming lumabas ng lunga
upang gumawa
ng tulay ng pag-ibig.

Sana laging ganito.
At sana hindi lamang
kapag may baha.

Sana araw-araw
matuto kami
na magbukas ng sarili
at isipin naman ang iba.

Nakalulungkot lang,
Na madalas…
kailangan pa ng sakuna
upang gisingin ang aming diwa.

Sana naman,
di magtapos ang pagdamay namin
sa pagtila ng ulan.

Baka nga dito pa kami dapat
lumabas sa sarili at abutin
mga kapatid naming biktima ng kahirapan
at di lamang ng baha.

Sa Manila, umuulan at bumabaha.
Sa Manila ... umuulan din ng pag-ibig.
dala ng mga Pilipinong nagkakawang-gawa.

Maging ugali namin
na pahirin ang ulan
na tahimik na pumapatak
sa mata ng mga nagdurusa ..

Sana...
may bagyo man o wala...

- Willy M. Samson,SJ

Ang Mapalad

2011-09-22T08:06:00.001-07:00

Tuyo na ang dahon
sa pagsapit ng dapit-hapon,
kung kaya’t sa punong kahoy,
sa ihip ng hangin, agad nahulog.

Ngunit yaring tuyong dahon
sa lupa'y di agad bumulusok,
bagkus isinayaw at idinuyan ito
ng hanging mapanukso't mapaglaro.

Kaya't yaring tuyong dahon,
namayagpag pa sa alapaap;
at sa sarili’y nakalimot
sa pag-aakalang nakalilipad.

Ngunit di rin naglaon,
marahang dinala ng hangin
sa lupang matagal ng tigang
upang dito magwakas ang lahat.

At nasambit ng dahon …
higit na mapalad ang tao,
pagkat nasa kanyang kamay
ang kanyang patutunguhan.

Hindi tulad ko …
na walang wisyo at lakas
upang magsulat at lumikha
ng aking sariliing kinabukasan.

- Ang Mapalad
ni Willy M. Samson,SJ

(Alay kay Milton Medina sa pagdiriwang ng kanyang kaarawan)

Sayang

2011-09-22T08:04:00.001-07:00

Sa pagpatak ng ulan
na nagdulot luntian
sa lupang tigang,
hinamon ng tadhana
butil ay lumabas.

Subalit sa dilim na kinalalagyan
takot ang namayani,
kung kaya't ang hamon ng panahon
tungo sa pagbabago at paglago
ay nilusaw lamang sa kawalan.

Sayang ...
pagkat ang panahong lumipas na,
di na maibabalik pa.

- Willy M. Samson,SJ

Lobo

2011-09-22T07:58:00.001-07:00

Noong bata pa ako,
mahilig akong bumili ng lobo
upang pakawalan lamang sa kalawakan.

Gustong-gusto kong manood
ng lobong umaakyat sa langit.

Ngayong may idad na ako,
Hindi binago ng Diyos ang hilig ko.

Hanggang ngayon,
Kinikilig pa rin akong manood
ng anumang nalalapit sa langit.

Pero hindi na lobo,
kundi tao,
na napapalapit
sa Diyos.

- Willy M. Samson,SJ

Malasutlang Ulap

2011-08-23T05:06:00.000-07:00

Malasutlang ulap,
busilak sa kagandahan,
sa alapaap nagbibigay buhay;
Subalit ang kagandahang dala-dala,
sa mga matang bulag lamang napunta.

Malasutlang ulap,
Bakit wala kang bahid ng pagdaramdam?
Sa likod ng aming sariling pagkukulang,
Bakit di nagsasawang maghasik ng kagandahan,
sa sanlibutang bulag sa tunay na kayamanan?
.
Malasutlang ulap,
Anong meron ka, na wala ako?
Anong naroroon sa iyong kalooban?
At bakit lagi kang handang kulayan ang kalangitan,
ng kagandahang Diyos lamang ang makalalamang?

Malasutlang ulap,
Bakit wala kang bakas ng pagkabagabag?
sa likod ng katotohanan hubad -
na anumang bunga ng ating paghihirap,
bulang maglalaho ang lahat sa paglipas ng araw.

Marahil, alam mo,
at tanggap mo,
na ang
pagsilang at paglisan,
ay bahagi lamang ng pag-ikot ng mundo.

Marahil, alam mo,
ang lahat ng bagay ay lumilipas,
at Diyos lamang ang nagtatagal.
Kaya't ang lahat ng lakas at pawis mo,
buong pusong mong ibinibigay.

Marahil, alam na alam mo,
na ang lahat ng iyong pinagpaguran,
maging ito'y tuldok lamang sa lawak ng santinakpan,
Sa mata ng Diyos na nagmamahal...
ito'y alay natin na kanyang pakaiingatan.

- Fr.Willy M. Samson,SJ
Malasutlang Ulap

(Alay kay G ng Tetuan Parish)

Si Bunso

2011-07-28T16:52:00.000-07:00

Kapag nakikita ko si bunso,
Nawawala ang pagod ko.

Kapag nakikita ko si bunso,
Nawawala ang hinanakit ko.

Kapag nakikita ko si bunso,
Nawawala ang galit ko.

Kapag nakikita ko si bunso.
Nawawala ang pagkamakasarili ko

Kapag
nakikita ko
si bunso…

Nawawala
Ang
Tukso
Kong
Sumuko.

- Fr.Willy M. Samson,SJ

Alay sa mga guro at staff ng Ateneo de Zamboanga University
sa Kapistahan ni San Ignacio de Loyola

Ang Nawawalang Henerasyon

2011-07-27T16:37:00.000-07:00

Ako’y bahagi ng nawawalang henerasyon
at ako’y tumatanggi na
Maari kong baguhin ang mundo
Alam kong magugulat kayo subalit
“Ang tunay na kaligayahan ay nanggagaling sa loob”
ay isang malaking kasinungalingan.
“Ang salapi ang magpapaligaya sa akin”
Tatlumpung taon mula ngayon, sasabihin ko sa aking mga anak
Ito ang pinakamahalagang bagay sa mundo
at alam ito ng aking kumpanya
Alam ko ang aking prioridad sa buhay,
Hanapbuhay
muna bago
Pamilya
Sinasabi ko sa inyo
Noong unang panahon
ang mga pamilya ay laging buo
subalit hindi ito totoo sa ating panahon
Ang lipunan ngayon ay wala ng pag-asa
Sinasabi ng mga dalubhasa sa akin
30-taon mula ngayon,ipagdiriwang ko ang 10-taon ng aking diborsyo.
Hindi ako sumasang-ayon na
Ako’y mabubuhay sa bayang aking gawa
Sa hinaharap
Ang paninira ng kalikasan ay isang normal na gawain na lamang
Hindi mo na maaring sabihin na
Tayo’y may malasakit sa mundong ito
Makikita ng lahat
na ang ating henerasyon ay tamad at walang pakialam
At isang malaking kamaliang sabihin
May pag-asa pa.

At ito’y magkakatotoo kung hindi natin babaligtarin ang paniniwalang ito.
Basahin mo nang pataas.

Anong Henerasyon ka kabilang?

- Malayang salin ni Fr.Willy Samson,SJ
mula sa tula ni Jonathan Reed, "The Lost Generation"

Ang Talinghaga ng Binata sa Bintana

2011-07-26T15:06:00.000-07:00

Ang binata sa bintana
Araw-araw sumisilip,
Nagmamasid nang tahimik
Sa pagdaan ng dalagang iniibig.

Sinabi ng binata sa bintana,
“Hihintayin ko ang iyong pagdating,
Upang hagisan ka ng sipol at sitsit,
At manalanging iyong mapansin.”

Kaya’t ang binata sa bintana
Sa pagdaan ng dalagang iniibig,
Buong kisig at bilis na sumitsit;
Ngunit binibini’y bingi sa pagdudumali.

Ang binata sa bintana
Nag-isip ng maaring gawin,
Upang ang tingin ng binibini,
Tuluyan nang mabingwit.

Kayat nang umaga’y sumapit,
Ang binata sa bintana’y naghagis,
Nang gintong pilak na maningning
sa daraanan ng binibining iniibig.

Dalaga’y nagulat sa gintong natagpuan,
Kinilig sa kapalarang di niya inaasahan;
Binatang naghagis, di na napansin
Binibini’y nabulag sa kinang ng pilak.

Hinagpis ang sinapit
ng binata sa bintana,
Ngunit ang maghihinakit
Hindi naghari sa kanyang isip.

Kaya’t ng umaga’y muling sumapit,
Ang binata sa bintana’y muling naghagis,
Hindi ng sitsit o gintong maningning,
Kundi nang paso, na sa bintana’y nakasabit.

Ang paso’y bumagsak sa harap ng binibini,
Mga matang nanlilisik naghanap ng salarin,
Agad niyang napansin binatang naka-ngiti,
Na tila nagalak pa sa buong nangyayari .

At nasambit ng binata sa bintana,
“Hiling ko’y paumanhin, aking binibini;
Magaspang kong gawi, di ko rin inibig.
Pagkat ang tanging nais, tingin mo’y mabingwit.

Ang lahat ng bagay pilit kong gagawin,
Makamit ko lamang ang iyong pag-ibig.
Kung kinakailangang ika’y gulatin,
Susuungin ko maging iyong hinanakit at galit;

Sapagkat …

Pakatandaan at huwag limutin,
Ang di mapansin ng ginigiliw,
pait at hapdi
ang dulot
sa pusong
umiibig.

- o 0 o -

Ang mga karakter sa tula:
Diyos --- ang binata sa bintana
Tayo --- ang binibining iniibig

- Fr. Willy M. Samson
(Talinghaga ng Binata sa Bintana)

Ang Nasisilip

2011-07-18T06:10:00.000-07:00

Sa tuwing ako’y makakita
ng bulaklak sa parang,
Ang nasisilip ko’y … bintana ng langit.

Sa tuwing ako’y makakita
ng malasutlang ulap,
Ang nasisilip ko’y… bubong ng langit.

Sa tuwing ako’y makakita
ng luntiang kagubatan,
Ang nasisilip ko’y … haligi ng langit.

Sa tuwing ako’y makakita
ng bughaw na dagat,
Ang nasisilip ko’y … sahig ng langit.

Subalit…

Sa tuwing ako’y makakita
Ng taong marunong magmahal
Ang nasisilip ko … ang langit mismo!

- Fr.Willy M. Samson,SJ

Matamis na Pagkukunwari

2011-07-11T08:18:00.001-07:00

O Diyos, sa di malirip na dahilan,
Ikaw na makapangyarihan,
Ang siya pang umaasa sa akin.
Anong meron ako upang sumandig sa akin?

Ganun pa man, malalim na kagalakan ang idinulot,
nang pagtitiwalang ipinagkaloob mo;
Na nagbibigay ispirasyon at hamon
na iwasto ang aking pagkatao.

Kung wagas na katotohanan man,
ang pangangailangang umasa sa akin,
Sa likod ng aking kahinaan at kakulangan,
Dalangin ko, nawa’y huwag kitang paluhain.

Kaya’t sige, Panginoon, sumandig sa aking bisig,
Ipagpatuloy ang pagkukunwaring kailangan mo ako;
At nawa, sa iyong pagkukunwari na ubod ng tamis,
Maging karapat-dapat ako, sa tiwalang ipinagkaloob sa akin.

- Willy M. Samson,SJ

(Malayang salin sa dasal na "May I Be Worthy of Your Trust"
Ni Daniel A. Lord,SJ)

Alam Ko

2011-07-11T08:16:00.001-07:00

Isang umaga,
Sa nakagawiang lugar…
Ang pagsikat ng araw
di ko nasilayan.

Subalit,
Alam kong naririyan Siya;
Nagkukubli lamang
sa likod ng malasutlang ulap.
Nagmamasid at sumisiip-silip
sa ulap na pinagtataguan,
Tila nanunukat ng aking pasensiya.

Kaya’t alam ko
Hindi Siya nawawala;
Alam ko ... anumang sandali
Siya’ y muling magpapakita!

- Wilfredo M. Samson,SJ

Ang Pabaon ni Itay

2011-07-11T08:15:00.001-07:00

Noong kami’y bata pa,
Ang sabi ni itay,
“Mga anak
Ang panggastos natin
ay sapat lamang.
Kayat sa lalagyan
ng perang pinagpawisan,
maging tapat
at kumuha lamang
nang sapat.
Huwag matuksong
kumuha ng labis,
pagkat may kapatid kang,
sa baon kakapusin
at tiyak na gugutumin.

Napag-isip-isip namin…

Hindi namin ibig
may kapatid na gutumin
kaya’t ang pangungupit
di pumasok sa aming isip.

Sa bayang gipit sa yaman
at ipit sa kahirapan,
Ang pangungupit
sa kaban ng bayan,
ay pagkakait din ng makakain
sa nagugutom nating kapatid.

- Willy M. Samson,SJ

Sana Naman

2011-07-11T08:13:00.001-07:00

Ang akala ko,
Malayo ako sa lupit ni Ondoy;
Hanggang ang pamilya ko mismo,
Ang binaha’t natulog sa yerong bubong.

Ang akala ko,
Malayo ako sa lupit ng magtotroso;
Hanggang ang akasya sa tapat ng bahay ko,
Walang paalam na pinutol ng kapit-bahay ko.

Ang akala ko,
Wala akong pakialam sa gutom ng mundo;
Hanggang ng mawalan ako ng trabaho,
At dumaing ng gutom si bunso.

Ang akala ko,
Ang pangungupit sa kaban ng bayan di maiiwasan;
kung kayat nagkibit balikat at nanood na lamang,
Hanggang ng ako mismo ang pinagnakawan.

Kinakailangan ko pa bang
maranasan ang lupit ng kalikasan,
ng kasamaan at karahasan;
o maging biktima ng kawalang katarungan,
bago ko makita ang halaga
ng pakikibaka para sa bayan?

Kinakailangan pa bang ako mismo
Ang malamangan o ma-abuso
Mahirapan o ma-agrabyado
Upang kumilos at maging makabayan?

Sana naman,
Angkinin natin
ang ating bayan,
Bilang ating yaman
na dapat bantayan,
ipaglaban at pangalagaan.

- Willy M. Samson,SJ

Pasalubong

2011-07-11T08:11:00.001-07:00

Mapatid man ang litid sa pagbibitbit,
Magkalyo man ang paa sa paghahanap,
Mabutas man ang bulsa sa presyo ng bilihin,
Likas na sa atin ang magdala ng pasalubong.

Ngunit bakit di natin magawa,
Mag-uwi ng pasalubong
Mula sa ating pagsisimba?

Bakit walang tayong gana,
Na magbitbit ng Mabuting Balita
Mula sa ating pagnanampalataya?

Ang kakaning pasalubong,
Napapanis o nauubos;
Ang makalangit na kwento,
Sa puso di nalalaos.

- Willy m. Samson,SJ

Kumapit Muna

2011-07-11T08:09:00.001-07:00

Kumapit lang
at magtaya.
Huwag mainip,
mag-alumpihit.
Sa tamang panahon
malalaman mo rin,
ang dahilan ng
hilahil at pait.
Kaya’t kapit,
huwag bibitiw!
Sa Diyos na liglig,
Ikaw ay manalig!

- Willy M. Samson,SJ

2011-07-11T07:57:00.001-07:00

2011-07-11T07:56:00.001-07:00

Mata sa Dilim

2011-07-11T07:52:00.001-07:00

Kung ang bulag
nakapaglalakad sa lansangan
sa pangangapa lamang,
Bakit di mo magawang humakbang
sa iyong kadiliman?

Kung ang bulag
nakapaglalaro ng chess,
Bakit ka takot
na harapin at pag-aralan,
mapaglarong kapalaran?

Magpakatatag ka,
at buong tapang
na humakbang
sa kadiliman.

Pumanatag,
magtiyaga
at harapin
ang kinatatakutang
dilim;
Pag-aralan
ang sining
nang pangangapa.

At di maglalaon,
tulad ng mga bulag …
matututunan mo rin,
ang makakita sa dilim.

- Willy M. Samson,SJ

Diyos ng Luntian

2011-07-11T07:50:00.001-07:00

Diyos ng mga luntiang umuusbong,
Diyos ng mga bulaklak na namumulaklak,
Diyos ng mga kabukirang busog at bagong bungkal.
Diyos ng mga inakay na gutom at nag-iingay.

Diyos ng pusong-bukas, ng buhay at muling pagkabuhay,
Sa panahong ito ng muling pagkabuhay, basbasan mo kami.
Silipin ang nagsisikip at patay naming puso,
Na nagdududa pa rin na ika’y papasukin.

Ipadama mo sa amin,
Ang iyong banayad at matatag na pag-ibig.
Alisin mo ang mga sapin-saping sarili na tumatanggi -
Na malalim na naka-ugat sa aming kalooban.

Buksan mo, ang bawat bahagi ng aming buhay,
Na takot mabigla sa tawag ng pagbabago.
Buksan mo, ang bawat bahagi ng aming puso,
Na lumalaban sa anyaya ng paglago.
Buksan mo, ang bawat bahagi ng aming espiritu,
Na hinahamong tumindig para sa katotohanan.

Panalangin namin,
Maging bukas kami, sa anumang galaw ng kahiwagaan.
Yakapin ang buhay, payak man o di-pangkaraniwan.

Panalangin namin,
Kami’y di maging hadlang
sa landas na tinatahak ng kapwa.
Maging mulat at magbantay sa sarili
Na di maging sagabal sa kanilang daraanan.
Nawa’y di namin pigilan, saraduhan o itulak
papalayo sa daan ng kanilang kaligayahan.
Bagkus maging kaagapay sa kanilang paglalakbay
At palakasin ang kanilang loob na huwag matakot,

O Diyos ng Muling Pagkabuhay, Diyos ng mga buhay,
Buhayin mo ang bawat hibla ng aming kalooban.
Akayin mo kami sa daigdig ng aming mga kapatid,
Danasin at harapin ang kanilang kahirapan.

Buksan mo ang aming puso.
Sapagkat ang pagiging bukas sa tawag mo
Ang simula ng paglago at pagbabago
Ang simula ng pagbabagong-anyo.

At dito lamang namin madarama
ang damdamin,
ng isang matagal ng patay
Na muling nabuhay.

- Ni Joyce Rupp,rsm (Watered Gardens)
Malayang Salin ni Fr.Willy Samson,SJ

Huwebes Santo

2011-07-11T07:47:00.001-07:00

Ako ba’y matutuwa sa paa kong ubod ng kinis,
At mandiri sa paang mabaho’t malansa,
Na pagod sa mahabang paglalakbay?

Ako ba’y matutuwa sa mga kamay kong malambot,
At mangilabot sa kamay na balot ng kalyo,
Na pagod sa pagbubuhat ng kahirapan?

O Hesus, mahabag ka sa akin;
Buksan mo ang aking mga mata.
At turuang maghugas nang maruruming paa,
Na lupaypay na sa pagod ng buhay-paglalakbay.

O Hesus, mahabag ka sa akin;
Linisin mo ang aking puso,
At turuang maglinis nang nanlilimahid na kamay,
Na nanlilimos ng aking panahon, unawa at pag-ibig.

Panginoon, kahabagan mo ako.

Pagkat batid ko,
na sa paghuhugas ng paa ng iba,
ang kaluluwa ko ang hinuhugasan ko.

- Fr.Willy M. Samson,SJ

Gumising at Bumangon

2011-07-11T07:45:00.001-07:00

Krrrrrriiiinnnnggggg!!!

Muli na namang tumunog,
Batingting ng aking relo,
Upang pukawin ako,
Mula sa daigdig ng mga tulog.

Ako ba’y dapat maiinis?
Pagkat likas na sa akin,
Ang habluti't patahimikin,
Relos na kanina pa nanggigising.

Kayat sa sarili’y tahimik na sinabi,
“Hiling ko’y limang minutong pakapin,
Upang maglunoy pa nang kaunti,
Sa piling ng aking banig at panaginip.”

Subalit, ang lima’y naging sampu,
Ang sampu’y naging dalawampu;
Hanggang ang gising kong diwa,
Muling hinatak ng panaginip.

Krrrrrriiinnnnggggg!!!

Laking pasasalamat ko,
Nang ang relo’y muling tumunog;
Tila tumututol sa dagdag kong tulog,
Kaya’t di nagsasawang muling mambulabog.

Subalit ang kasiyahan, mabilis ding naglaho,
Sa tagumpay na pumukaw sa nagbabalik-tulog;
Sapagkat mas mahirap, at malaking pagtutuos,
Ang mag-inat, umupo, at tuluyang bumangon.

Pagkat naglalaro na sa aking isip,
Mga gawaing dapat kong harapin,
Mga bagay na dapat ayusin at baguhin,
Kaya’t ang pagbangon pilit kong ibinibitin.

Krrrrrriiinnnnggggg!!!

Kaya’t ang relos muling nag-ingay,
Hindi lamang upang manggising,
Kundi upang maghamon na bumangon,
sa hamon ng bagong pagkakataon.

Patatagalin ko pa ba ang pagbangon,
Kung alam ko, na doon din ako paroon?
Kayat minabuti kong mag-inat na ng katawan,
Harapin ang umaga, at magbanat ng katawan.

Ewan ko ba,
Ganon ba talaga?
Kung pahirapan ang gumising,
mas pahirapan ang bumangon.

Iba talaga,
Iba pa rin talaga,
Ang kilos-gising
Sa kilos-bangon.

Pagkat maraming gising,
Subalit tamad namang bumangon.

- Fr.Willy M. Samson,SJ

Silip

2011-07-11T07:44:00.000-07:00

Isang umaga,
sa nakagawiang lugar,
ang pagsikat ng araw
di ko nasilayan.

Ako ba’y malulungkot
na di ko Siya nakita?
Kung alam ko naman
na nariyan Siya,
at nagkukubli lamang
sa likod ng malasutlang ulap?

Ako ba’y maiinip,
Kung alam ko naman,
na nagtatago lamang Siya?
Ang hamon Niya sa akin,
pumanatag at maghintay,
maging mulat at magbantay.

At baka sa aking pag-aalumpihit
at saglit na pagpikit,
Doon pa matuksong sumilip
Haring araw na aking minimithi.

Sayang naman,
kung palalampasin ko,
ang biyaya ng sandali
nang kanyang mabulagang
Pagpapakita! .

- Wilfredo M. Samson,SJ

Maria, Ina ng Pag-asa

2011-07-11T07:42:00.000-07:00

O Maria, Ina ng Kahinahunan,
Buksan ang iyong pusong busilak,
Upang maging tahanan ng kapayapaan
Nang mga naghahanap ng dalisay na pagmamahal.

Sa aming pagdulog, nawa’y iyong tanggapin,
Dala-dala naming pag-asa’t pangarap,
Dala-dala naming kahinaa’t sugat.

Turuan kaming maglakbay ng may kahinahunan,
Sa patuloy paghahagilap ng Kanyang pag-ibig at kalooban,
Nananalig at umaasa sa mapakalingang kamay ng Maykapal,
Sa likod ng aming abang kalagayan.

Pagyamanin binhi ng pananampalataya’t pag-asa,
At marahang itanim sa puso ng bawat nilalang.
Tulungang lumago kapayapaan sa aming puso,
Nang aming makita sa mata ng pananampalataya,
Mga biyayang kaloob ng buhay, pag-ibig at kaligayahan,
Na pangako ng Diyos sa mundong kinalaglagyan;
Habang hinihintay, lubos na kaganapan
Sa walang-hanggan kaluwalhatian.

O Ina ng Nananahang Puso,
Dalhin sa mundong basag at walang-katiyakan,
Ang kagalingang handog ni Hesus.
Turuang buksan ang aming kalooban
sa Mapagkalingang Puso ng Maykapal,
Upang sa wakas kami’y maging daan
ng Kanyang awa at kapayapaan.

O aming Inang Mahal, iyong dingin …
Mapagkumbabang dalangin,
Dalhin aming pananalangin
Kay Hesus na nagmamahal sa amin.

Amen.

- isang malayang pagsasalin ni Fr.Willy M. Samson,SJ
(Maria, Ina ng Pag-Asa)

Sayang Nga Ba?

2011-07-11T07:35:00.001-07:00

Kahapon lamang,
nakita ko ...
tangkeng tumutulo;
“Sayang,” ang sabi ko,
sa tubig na tumatapon.

Subalit panghihinayang ko’y naglaho,
nang makita ko…
mga ibong-gala na umiinom
at naglalaro
sa tubig na umaagos.

Galit ko’y nalusaw,
nang makita ko …
mga bulaklak na ligaw
na humahalimuyak
At namumukadkad
sa grasya ng tubig …
na akala ko’y
nasayang lamang.

- Fr.Wilfredo M. Samson,SJ

Habilin sa Buwan

2011-07-11T07:33:00.000-07:00

Kaibigang Buwan,
kaibigan ko’y lumisan,
para mangibang-bayan
at doon maghanap
ng kapalaran.

Kaibigang Buwan,
Ikaw nga pala
ang maaring sumabay
sa kanyang paglalakbay.

Kaya’t Kaibigang Buwan,
huwag mo siyang kalimutan,
sa gabi ng katahimikan
upang kanyang makapisan
sa panahon ng kalungkutan.

Kaibigang Buwan,
nawa’y huwag kang ring malimutan
ng aking kaibigan na kausapin ka,
sa gabi ng katahimikan.

At kung matapos
yaring pag-uusap,
pumarito ka sa aking piling
at ako’y balitaan.

Upang akong kaibigan niya
ay tumingin din sa iyo,
kausapin ka’t maghabilin -
na ako’y
nanalangin at nanabik
sa gabing sabay ka naming
pagmamasdan sa aming
bayang tinubuan.

Sapagkat alam ko,
na ang Kaibigang Buwan
na pinagmamasdan ko ngayon,
ang Siya ring Buwan
na pagmamasdan ng aking kaibigan
sa kabilang dulo ng mundo.

- Fr. Willy M. Samson,SJ

Alkansiya

2011-03-13T16:37:00.000-07:00

Noong bata pa ako,
Pinagmamasdan ko si lolo,
Sa araw-araw na paghuhulog
Ng piso sa kawayang-buho.

Ang sabi niya,
panapat ito sa oras ng kagipitan,
Upang siya’y may madukot na panustos
Sa panahon ng tag-ulan at tagtuyo.
.
Sa loob-loob ko,
May magagawa ba ang piso
Sa oras ng kagipitan
At pangangailangan?

At nang dumating ang araw ng kagipitan,
Si lolo na noon pa nag-iimpok,
Tahimik na binasag ang kawayang-buho,
At sa harapan bumaha sangkaterbang piso.

Doon ko lamang naunawan,
Piso-pisong inipon araw-araw,
Sa panahon ng kagipitan
Buong pamilya ang nakinabang.

Tila ganito ang nagaganap
Sa pagsisimba ko araw-araw.
Sa pagtanggap ng Banal na Pakikinabang
Ako’y nag-iimpok sa alkansiyang pang-puso.

Isang Ostia araw-araw -
Sa tahimik kong pagsisimba,
Tila nag-iipon ako ng lakas,
Upang maharap pagsubok sa araw-araw.

Isang Ostia araw-araw -
Upang ang puso ko’y mapuno,
Ng presensiya ni Kristo
At magbunga nang pagbabago.

Isang Ostia araw-araw -
Pakiramdam ko, ako’y nag-iimpok,
Upang may madukot na lakas
sa patungo sa buhay na walang hanggan.

- Fr. Wilfredo M. Samson,SJ

para sa mga Ministrong Layko ng Eukaristiya
ng Ateneo de Zamboanga University

Guro

2011-03-11T13:45:00.000-08:00

Sa araw na ito sa Ateneo,
sa pagtatapos ng mga bagong guro.
Ibig ko lamang parangalan,
Mga bayaning nakatago:

Sayang, di na nila nakita,
O narinig man lamang,
na hinubog nila ang aking isip
ng karunungang maka-Diyos at makatao.

Sayang, di na nila nakita,
kaming mga minahal nila,
Na lumaki’t nagkamalay,
sa kanilang matiyagang paggabay.

Ganito ba talaga ang maging guro?
Ang magtanim nang magtanim,
upang ang bunga’y di makita
At anihin lamang ng iba?

Kakatwa, sa paglipas ng panahon,
sa aking pagtanda , ang mga guro ko noon,
na tahimik na humubog ng aking pagkatao
ang naaalala ko ngayon.

Sayang, wala na ang karamihan sa kanila.
Di na nila narinig, tagumpay ng aking buhay.
Di na nila nakita, bunga ng kanilang pagtitiyaga.
Din na nila naramdaman, taos-pusong pasasalamat.

Ganito ata talaga ang maging guro,
Ang magbigay nang magbigay,
ng walang hinihintay na kapalit na bagay.
At alam nila na ganito ang kanilang buhay.

Sa mga gurong humubog ng aking pagkatao.
Sa mga nilalang na nagkauban na sa pagtuturo
Hindi lang isip at puso ko ang hinubog ninyo,
Kundi ang aking bukas na pinagpawisan ninyo.

Maraming salamat po, mahal naming guro;
Saludo kami sa husay ninyo.
Sayang, di na ninyo nakita,
bunga ng kanilang pagtitiyaga.

- Willy M. Samson,SJ
(Guro)

Surot

2011-03-10T14:40:00.000-08:00

Isang araw sa bilangguan
habang ako’y nagmimisa,
kitang-kita ng aking mga mata
isang surot sa aking sutana!

Mabilis na gumagapang
sa puti kong sutana,
at humagibis sa aking balikat!
Nandiri at nainis ako!

Kaya’t nawala sa Misa ang aking isip,
at sa estrangherong surot napunta.
Saan siya nagsuot?
Saan siya nagtago?

Ayoko ng surot!
Ayoko sa insektong ito!
Hayok sa dugo!
Traydor at mabaho!

Ngunit hindi ko alam kung saan siya nagtago?
Kaya’t pikit-matang hinintay na lamang
ang kanyang kagat at sipsipin ang aking dugo.
Subalit hindi ito naganap hanggang sa aking paglabas.

Sa isip-isip ko lamang,
baka naman nais lamang niya
na maki-angkas papalabas ng bilanguan,
Patungo sa malayang lipunan!

Sa isip-isip ko,
Maraming ring surot sa ating kapaligiran,
Na nangangagat at sumisipsip ng ating dugo,
Ng ating pasensiya at katinuan.

Kung surot lamang sila,
Kay sarap nilang tirisin,
huwag nang pansinin,
At hindi na patawarin.

Subalit di sila surot,
Sila’y kapatid natin
Na nangangailangan ng unawa
At pagpapatawad.

Pumanatag ka.
Paghihiganti'y itabi.
Hindi sila nakalamang.
Hindi nila tayo naisahan.

Higit pa rin tayo sa kanila,
Pagkat alam natin ang tama.
Higit pa rin tayo sa kanila,
Pagkat pag-ibig ng Diyos nasa atin na.

Kaya’t mabuting pag-isipan
na pa-angkasin natin sila
sa pag-ibig ng Diyos
na ating dala-dala.

Ito naman talaga ang atas ni Kristo,
Na patawarin ang mga surot ng buhay natin.
Bakit natin ipagkakait sa kanila ang Diyos?
Sila’y mga anak rin ng langit.

- Fr. Willy M. Samson,SJ
(Surot)

Abo ng Mierkules

2011-03-08T13:37:00.000-08:00

Abo, abo, abo…

Abong ipinahid sa aking noo,
Abong nagpapa-alala ng aking pagkatao,
Abong gigising sa aking pagkamakasarili,
Abong naghahamon sa tawag ng pagbabago.

Iguhit mo abo, sa aking noo,
Tawag ng aking pagkatao,
Na ako’y nanggaling sa abo
At sa abo rin patutungo.

Iguhit mo abo, sa aking noo,
Na gisingin sa aking pagkamakasarili;
At buong kababaang-loob na magsisi
Upang ang kabanalan ay maisabuhay ko.

Iguhit mo abo, sa aking noo,
Na tumugon sa tawag ng pagbabago;
Bulabugin mo ako sa aking paraiso
Upang harapin ang hamon ng mundo.

Abo, abo, sa aking noo,
Na gumuhit ng krus sa aking ulo,
Upang muli kong matanto,
Na ako’y disipulo ni Kristo.

Abo, abo, sa aking noo,
Gisingin at buhayin mo
Ang natutulog kong puso,
Sa gitna ng paghihirap ng mundo.

- Wilfredo M. Samson,SJ
(Abo ng Mierkules)

Si Juan Mangingisda

2011-03-07T13:41:00.000-08:00

Sa paglubog ng araw, sa lagusan ng Embahada,
Si Juan Mangingisda, lugu-lugong lumabas;
Puno ng kalungkutan, sa kapalarang natagpuan,
Pinangarap na Visa, hindi niya napagwagian.

Masisisi ko ba siya sa pagbebenta ng bangka,
At nangarap makahawak ng luntiang pera?.
Masisisi ko ba siya kung iwan ang pangingisda,
Kung ang karagatan salat na sa isda?

Tuluyan nang nagbago ang karagatan ngayon,
Unti-unting kinitil ng modernong pagbabago;
Kasaganahang taglay, bakas na lang ng kahapon.
Kaya’t si Juan, di ko kayang hatulan.

Sa paglubog ng araw sa Roxas Boulevard,
Pinangarap na dolyar, tuluyan nang nalusaw;
Si Juan Mangingisda, lulugu-lugong naglakad,
Ang bumalik sa lalawigan, kanyang pinag-iisipan.

Ngunit,may mabababalikan pa ba?
Kung ang dagat ay naghihingalo na?
Kung ang banka’y naibenta na?
Kung ang pamilya’y gutom na?

Kaya’t si Juan
napilitang magpasya…

Bukas, sa pagsikat ng araw,
doon sa pabrika,
susubukan ni Juan,
na makipagsapalaran
sa daigdig nang
mga higanteng makina.

Bukas, sa pagsikat ng araw,
doon sa pabrika,
Susubukan din ni Juan
na buuin at hilumin…
dangal na binasag
ng masamang kapalaran.

- Fr. Willy M. Samson,SJ
(Juan Mangingisda)

Anghel na Walang Pakpak

2011-03-04T13:50:00.000-08:00

May kakaibang anghel
Ang naglipana ngayon,
Wala silang pakpak
Kaya’t di nakalilipad.

Sila’y may malapad na kamay
na handang umakay,
sa kapwa kong
lugmok na sa kahirapan.

Sila’y may malaking puso
na handang magpakain,
pagkat ang tiyan ng maralita
kakambal na ng kanilang sikmura.

Sila’y may malinaw na paningin
na laging nakapapansin
ng mga matang luhaan
sa kabiguang sinapit.

Sila’y may matapang na tinig
Na di-nangingiming ipahayag ang katotohanan,
Masupil lamang ang kawalang-katarungan,
Katiwalian at istrukturang makasalanan.

Di sila galing sa langit,
Di sila kakaiba sa atin

Alam nilang lumuha’t masaktan
Alam nilang magduda’t mawalan
Alam nila ang kanilang kahinaan.
Alam nila kung sino sila
sa mata ng Maykapal.

Sila’y taong mortal
na tulad mo,
Na dumaan din
sa tukso ng impierno,
hamon ng purgatoryo,
at lupit ng kapwa-tao.

Subalit,
Ang walang hanggang
pag-ibig ng Diyos,
ang nagbibigay-pakpak
Upang sila’y makalipad.
At magdala ng
kapirasong katinuan
sa mundong hubad.

- Willy M. Samson,SJ

Tawag ng Pananahimik

2011-03-04T13:48:00.000-08:00

Mamahinga ka aking giliw,
hapong katawan at isip;
At humimlay sa aking dibdib,
kahit man lamang sandali.

Pintig ng aking pusong sabik,
Hininga sa aking dibdib;
At marahang mga tapik
Ang tangi mong maririnig.

Halika na aking iniibig,
Huwag nang magdalawang-isip;
Pagkat ang tangi kong hiling,
Ang manahan ka sa aking piling.

- Willy M. Samson,SJ

Hiniling Ko'y Lakas

2011-03-04T13:46:00.000-08:00

Ako ba’y magdadamdam sa aking karanasan,
Mga panalangin ko’y, hindi Niya pinakinggan?
Manhid ba ang Diyos sa aking kahilingan?
Manhid ba ang Diyos sa aking pangangailangan?

Nanalangin ako ng lakas, upang makamtan ang lahat,
Natanggap ko’y kahinaan, upang sa Kanya lamang magtiwala.

Nanalangin ako ng kalusugan, upang magawa ang lahat,
Natanggap ko’y karamdaman, upang matutong magtaya.

Nanalangin ako ng yaman, upang ang buhay sumagana,
Natanggap ko’y karalitaan, upang lumago sa karunungan

Nanalangin ako ng kapangyarihan, upang sambahin ng lahat,
Natanggap ko’y kahinaan, upang sa Kanya lamang sumandal.

Batid ng Diyos, ang nararapat kong tanggapin;
Batid ng Diyos, ang nais ng puso kong sabik;
Batid ng Diyos, ang makapag-paligaya sa akin.

Kaya’t nararapat lamang,
Na ngayo’y bigkasin,
Na ako’y inaruga at minahal
ng Langit..

- Isang malayang salin ni Fr.Willy M. Samson,SJ
mula sa ni tula ni Henry Viscardi, “I asked God for strength.”

Tamporurot

2011-03-04T13:44:00.000-08:00

Ewan ko sa ‘yo,
Galaw ng puso ko’y
Di ko matanto,
Pagkat nang bitawan ko
Ang aking “Oo”
Bigla kang naglaho’t nagtago.

Ako’y nainis.
Nanlamig.
Kaya’t Prensensiya mo’y
aking tinakasan;
Kinasasabikang dasal,
Sinadya kong iwasan;
Pangako’t salita mo,
Pilit kong kinalimutan.

Subalit
Nariyan kang lagi.
Nanunukso’t nanunuyong muli,
Namimingwit ng ngiti sa labing ngiwi.

Bakit wala kang inis
Na bumawi’t gumanti?
Na magalit
O mang-galaiti
sa akin?

Bagkus,
Sa likod nang paninikis,
Isinukli mo’y ngiti;
Sa likod nang paninisi,
Ni katiting-inis,
di namutawi.

Ako ba’y
Maiinis o matutuwa?
At sadyang naka-isa ka na naman,
Nang ang nagtatampong puso ko
Ay muling nagpabihag sa iyo!

- Willy M. Samson,SJ

Tapik 2

2011-02-28T12:39:00.000-08:00

Sa nakararami sa atin,
tahimik at di kapansin-pansin ang paglipas ng panahon.
Marahil sa buhay natin, hindi tayo mabibigyan
ng banda, bantayog o tropeo man lang.

Ngunit hindi pa rin kumukupas
ang kakayahan nating maghatid ng pagbabago sa mundo.
Maraming nilalang ang naghihintay sa isang tulad mo.
Maraming naghahanap nang pakikiramay.
Maraming naghahanap ng buhay at lakas ng loob.
Maraming nangangailangan nang natatangi mong galing.
Mga taong liligaya, pagkat nagsumikap kang magbahagi ng sarili.

Malimit nating minamaliit
Ang kapangyarihan
ng isang tapik,
nang isang ngiti,
nang isang magandang salita,
nang pakikinig,
nang pagbigay-puri,
nang pasasalamat,
o anumang munting tanda
nang pagmamahal.

Sa kabila ng kakayahan nating magbigay
nang pagbabago sa buhay,
Nakalululang isipin ang di-mabilang
na pagkakataon upang maipabatid
ang taglay nating pag-ibig.

- Malayang salin at pagsasatula ni Fr.Willy Samson,SJ
sa isang sanaysay ni Leo Buscalia.

Lapis

2011-02-27T13:59:00.000-08:00

Kanang kamay ko ang kapiling mo,
Sunud-sunuran sa kabig ng daliri ko.
Buong pagtitiwala sa idinidikta,
Ng aking kamay na iyong karamay.

Sa tuwing susulat at guguhit ako,
Ibinibigay mo ang karbong loob mo.
Sarili’y inaalay nang buong-buo,
Maisa-titik mo lang, laman ng isip ko.

Ngunit ngayong gabi, sa aking pag-iisa,
Tahimik mong presensiya, bigla kong nakita.
Ang lapis kong kaibigan, kapos na sa haba,
Wala nang natira kundi pudpod na pambura.

Di ko napansin, tahimik mong paglisan,
Huli na ang lahat nang aking namalayan.
Huli na rin ata, upang ika’y pasalamatan,
Huling-huli na…huling-huli na.

- Fr.Willy M. Samson.SJ

alay sa mga taong dapat nating pasalamatan
ngunit ating nakalimutan.

Nasaan Ka?

2011-02-26T19:17:00.000-08:00

O Diyos,
Nasaan ka?

Naroon ka ba,
Sa mga yerong bahay,
na niyupi’t giniba
ng walang pusong traktora?

Naroon ka ba,
Sa mga batang lansangan,
na nanlilimos ng awa
at kaunting barya?

Naroon ka ba,
Sa mga gubat at dagat,
na lupaypay na sa dahas
ng lagari’t dinamita?

Naroon ka ba,
Sa nakapusturang dalagita,
na nagbebenta ng kaluluwa,
mapakain lang ang pamilya?

Naroon ka ba,
Sa mga tiyang gutom
at nakiki-amoy lang ng usok
sa manok ni Mang Andoks?
.
Naroon ka ba,
Sa mga maiinit na lugar,
na bingi na sa putukan,
at sabik sa katahimikan?

O Diyos, nasaan ka?
Kami ba’y iyong tinalikdan?

Ngunit,
sa tuwing ako’y nagtatanong
kung nasaan ka?
At bakit tila manhid
sa mundong hitik
sa ligalig at pait?
Tanong ko’y
bumabalik sa akin…

Anak ko, ikaw nasaan ka?
Di ba dapat, tayong dalawa?

- Willy M. Samson,SJ

Nariyan Kang Lagi

2011-02-26T19:13:00.000-08:00

Hayan ka na naman,
kinikilig ... nanunuyo,
pagkat Ina’t Ama mo
pinagtaguan mo sa templo.

Hayan ka na naman,
nagbibiro ... nangungulit,
kay Jose na ama mo,
na nagturo sa iyong mahalin,
mga katam, pako’t martilyo.

Hayan ka na naman,
naglalambing ... nagsusumbong,
kay Maria na ina mo,
na nagturo sa iyong magtiwala
sa maliko't mapaghamong loob ng Diyos.

Hayan ka na naman,
nagtatanong ... naghahagilap
sa mapagtagong kalooban ng Diyos
at katanungan ng buhay.

Hayan ka naman,
Nagpapatawad …nagpapagaling
Sa mga taong may malamig na puso,
Mga bingi, lumpo't paralitiko.

Hayan ka naman,
Bumubuhay … nakikiramay
Sa mga Lazaro ng aming lipunan,
At mga kapatid kong mugto na ang mga mata
Sa pagdadalamhating walang humpay.

Hayan ka naman,
Nagpapalakas … naghahamon
Habang ika’y nakabayubay sa krus
Nagawa mo pang sagipin ang magnanakaw,
At aliwin ang Inang mong lugmok na sa pagluha.

Bakit ganyan ka?
Sa likod ng aming pagiging makasarili,
May gana ka pang paglaanan kami
Nang iyong mapagpalang tingin.

Kayat,
Ako’y nalulusaw sa hiya
Sa tuwing nariyan ka,
Na lubos ko namang ikinatutuwa.

Alam mo ba,
Sa tuwing naririyan ka
at aking kasama,
pakiramdam ko...
nasa paraiso na ako.

- Wilfredo M. Samson,SJ

Ang Tinapay ng Paslit

2011-02-24T23:54:00.000-08:00

Nagdaan ang sandali,
araw ay naging gabi;
Sikmura ng marami,
Nagsimulang umasim.

Ang batang paslit,
na nagutom na rin,
Natuksong sumilip,
sa baon niyang kipkip.
At ang tanging nasambit,
“Ito’y di sapat sa libu-libong bibig.”

Ngunit,
pag-aalinlanga’y nawala;
Tibok ng puso’y lumundag
nang si Hesus ay nangusap,.
“Pakainin silang lahat.”

Mga alagad nabalisa sa kanyang salita,
Saan maghahagilap pagkaing hinahanap?
Sa gitna ng kabukiran at kawalan,
pagkaing hinahanap
imposibleng makamtam.

Sa gitna ng kaguluhan,
Paslit ay lumapit
at buong pananalig,
na nagsabi,
“Hesus, inyong tanggapin,
tinapay at isdang bitbit.
Gawin ang nais mo.
Ang lahat ay isinusuko;
Lahat ng aking dala, lahat ng aking lakas,
Gamitin mo lahat, upang mapakain ang lahat.”

Batid ko,
Walang handog na mula sa puso ang kinukulang.
Ito’y laging sapat o umaapaw.
Kaya’t,
Sa tuwing minamaliit ko ang aking sarili,
Sa tuwing nagdududa sa aking kakayahan,
Sa tuwing nagdadalawang-isip na ako'y may magagawa,
Lagi kong iniisip ang batang paslit.

Panginoon,
Sa iyo lamang ang buhay ko;
Batid kong makagagawa ka ng milagro sa buhay ko,
Ang tanging hiling mo -
ang matapang
at mapagtaya kong “Oo.”

- Wilfredo M. Samson,SJ

(rbe imAages - larawan ni Fr.Ritche Elot,SJ)

Gising Na

2011-02-24T23:49:00.000-08:00

Gising … gising!
Anak, ikaw ay gumising!
Muli na namang sumisilip,
Haring Araw na ubod ng rikit.

Masdan mo ang mga Bulaklak
Na sabik nang mamukadkad.
Upang daigdig ay damitan,
At maghasik ng halimuyak.

Nariyan na ang mga Maya
Humuhini’t umaawit,
Upang magbigay himig
Sa pusong nanlalamig.

Pakinggan mga Tandaang
Sa pagsigaw at pamamayagpag,
Ibinabandila’y pag-asa,
Dala-dala ng bagong umaga.

Anak …aking anak,
Mga mata’y marahang imulat;
At sabay nating salubungin
Araw na sumisikat.

Gising …gising aking anak!
Bumangon, mag-inat, at maglakad.
At baunin nang buong galak
Pag-ibig Kong walang-hanggan.

- Willy M. Samson,SJ

(rbe imAages - larawan ni Fr.Ritche Elot,SJ)

Mata ng Diyos

2011-02-24T23:43:00.000-08:00

Sa mata ng Diyos,
Marami Siyang nakikita,
na di nakikita
ng aking mga mata.

Minsan sa aking pag-iisip,
bagay na di ko maunawaan,
tingin ko’y misteryo.
Minsan sa aking pusong sugatan,
tingin ko’y kinalimutan ako.
Minsan sa aking pagluha,
tingin ko’y manhid Siya.

At sa aking pagtatanong,
isinukli Niya’y katahimikan.

Kaya’t
Sa aking pagdududa,
tingin ko’y di Siya nagmamahal.
Sa aking pag-iisa,
tingin ko’y pinabayaan ako.
At sa lahat ng pagsubok,
tingin ko ako'y pinabayaan.

Kaya't ako'y
nainis,
nagtampo,
at nagduda.
sa mapait na kaganapan
ng aking buhay,
Tingin ko, di man lamang Siya nabagabag.
At dito ako
lalong nanggigigil.

Ngunit,
Minsan, sa aking panalangin,
tinanong ako ng Diyos,
“Nakikita mo ba ang likod mo?”
“Hindi,” ang malamig kong tugon.
“Ako nakikita ko.” ang tugon Niya.

Oo nga naman,
sa pira-pirasong larawan ng buhay,
sa mailap na galaw aking puso
At limitadong paningin,
Hindi ko nga pala nakikita
ang lahat

Nalimutan ko,
May nakikita Siya
na di ko nakikita.

Ibang mata
ang gamit ng Maykapal;
Isang pananaw na makalangit-
lampas sa aking karanasan,
lampas sa panahon,
at lampas sa aking kaalaman.
Isang mata na ang nakikita,
buong larawan ng sangkalahatan.

Sa mata ng Diyos,
tanaw Niya ang lahat.
Tanaw Niya
ang kaligayahan ko
at kaligayahan mo.
Malinaw na malinaw
Na malinaw.

Kaya’t
pumanatag,
magtiwala,
at huwag mangamba,
Pagkat
sa likod ng
dilim,
unos,
at luha …
Tumatagos
ang mga mata
ng Maykapal.

- Wilfredo M. Samson,SJ

(rbe imAages - larawan ni Fr.Ritche Elot,SJ)

Salamin ng Langit

2011-02-21T04:46:00.000-08:00

O Hesus,
Kaibigang matalik at kapanalig,
Sa malayang pagsubaybay sa amin,
Ganda ng puso nami’y nasisilip
Tuwing ika’y aming kapiling;
Pagkat ika’y salamin ng langit,
na may isang naisin at layuin -
ang ipamukha’t ipakita sa amin
nagtatago naming rikit at galing.

- Willy Samson,SJ
(Salamin ng Langit)

Klik Klik Klik

2011-02-20T01:12:00.000-08:00

Isang gabi,
ako’y nanaginip,
Doon pala sa langit,
Diyos na makapangyarihan
Sa Kodakan ay mahilig.

Ang akala ko,
ang makikita ko doon,
mga larawan ng mga sikat na tao.

Mga larawan ng mga taong hinangaan ng mundo,
Mga larawan ng taong madalas magputol ng ribbon,
katabi’y mga sikat na artista’t senador.
O kaya’y mga larawan ng mga taong
Sinabitan ng medalya ng tagumpay,
Sa larangan ng palakasan, talino at husay.
Sila na sanay sa entablado,
palakpak ng madla,
at kislap ng kamera.

Kakatwa,
Mga larawang laman
ng pahayagan,
sa langit di ko nasilayan.

Bagkus ang aking nakita,
Sa kamay ng Maykapal,
mga larawan ng taong di napapansin …
Subalit tahimik na nagpawis at nagtiis;
Larawan ng tao na di-kilala ng mundo,
pagkat tahimik na nag-aruga ng anak;
Mga nilalang na umako ng kamalian ng iba,
Mga nilalang na nasa likod ng tagumpay ng mga sikat,
Mga nilalang na lumuha’t nagpagal,
Mga nilalang na ang tanging alam …
Ang umibig ng umibig ng umibig.

Klik klik klik!
Unti-unti,
mga larawan ng taong hinangaan ng mundo,
Unti-unting binubura ng Maykapal
sa Kanyang mahiwagang kamera;
pagkat para sa Kanya,
papuri’t karangala’y
nakamit na nila.

Klik, klik, klik.
Hayan na naman ang Maykapal,
mahiwagang kamera’y dala-dala;
Upang muli na namang maghanap,
ng mga larawan,
na sa langit lamang
maaring hangaan.

Klik, klik, klik.

Makakita kaya ako ng larawan ko
Sa Kamera ng Maykapal?

- Willy M. Samson,SJ

Tapat ko, Linis ko

2011-02-20T01:10:00.000-08:00

Si Pedrong Pala-puna,
wala ng ibang nakikita
kundi muta ng kanyang kapwa.

Ang pamumuna’y di naman masama,
Kung ang kapwa’y sadyang dalahira.
Sa gawaing baluktok at ugaling magaspang,
Pamumunang may pag-ibig ang kinakailangan.

Subalit naitanong mo na ba,
Bakit tila sa binging tainga,
Humantong ang ating pamumuna?

Sadyang bingi ba
ang katotong pinupuna?
O nagbibingi-bingihan lamang?
Takot sa pagbabagong hamon nang pamumuna.

O baka naman ...
Akong pumupuna
ang may problema?

Puna ng kapwa ko laban sa akin,
di ko na rin naririnig.
Kabingihan nila’y
kabingihan ko ring taglay.

Dapat ata muna,
Tapat ng bahay ko, linisin ko;
Aso ko, talian ko.

Baka sakaling sa aking pagbabago …
Doon magbago
ang taong pinupuna ko.

- Willy M. Samson,SJ

Isang Pagmumulat

2011-02-15T06:24:00.000-08:00

Noong ako’y bata pa,
Malakas pa ang aking paa,
Kumpleto pa ang aking ngipin,
Bayabas ang paborito kong kanin.

Noon, mga uod sa bayabas
ang aking kahabulan.
Takot na takot sila … na maisubo ko.
Takot na takot ... na mameryenda ko.

Ngayon, may uban na ako,
Nangangatog na aking tuhod,
Kulang na ang aking ngipin,
Hinog na bayabas ... paborito ko pa rin.

Subalit sa pagtanda pala ng tao,
bumabaliktad ang mundo.
Mga uod na hinahabol ko noon,
Sila na ngayon
Ang handang humabol.

Ako na ngayon …
ang takot na takot!

- Willy M. Samson,SJ

Panalangin ng Kapayapaan

2011-02-14T23:33:00.001-08:00

O Panginoon, ipagkaloob mo
na tanggapin ko nang mahinahon,
Ang mga bagay na hindi ko mababago;
Tapang na baguhin ang maaring mabago,
At wisyo na makita ang pagkakaiba nito.

Tulungan mo akong manahan sa kasalukuyan,
Upang ang biyaya ng bawat sandali’y malasap;
At tanggapin ang anumang paghihirap
sa ikapapayapa ng aking kalooban.

O Hesus, nawa’y masundan kita,
Na yakapin ang mundong basag,
Hindi ang mundong pinangarap.

Ako’y hulugan mo,
ng biyayang magtaya -
na ipagkakaloob mo
ang ganap na kaayusan,
sa tamang panahon,
tanggapin ko lamang
ang iyong kalooban.

Maging maligaya nawa ako
Sa mundong ito.
At ganap na lumigaya
sa piling mo
sa kabilang mundo.

Amen.

The Serenity Prayer
ni Reinhold Neibuhr
Isang malayang salin
ni Willy M. Samson,SJ
(Panalangin ng Kapayapaan)

Tibok, Tibok, Tibok

2011-02-14T23:31:00.001-08:00

Tibok … tibok …
Tumitibok- tibok;
Naroong marahang pintig,
Naroong maragsat’ nagdudumali;
Subalit tahimik,
Tahimik na pumipintig.

Puso ng Sandaigdig…
Mga nilalang na tahimik,
Na nagpupumilit bigyang pintig,
Buhay na nanlalamig.

Tibok … tibok …
Tumitibok- tibok,
Di napapansin
At di nagpapansin.
Tahimik na pumipintig.

Puso ng Sandaigdig …
Mga nilalang na ang adhikain
Ang umibig nang umibig.
Nang di umaasa ng kapalit.

Tibok … tibok …
Tumitibok- tibok.
Tahimik na pumipintig,
Patuloy… walang tigil,
Upang buhay ay di mapatid.

Puso ng Sandaigdig…
Dingin aking dalangin –
Na humimlay sa Iyong dibdib,
Yakapin ka nang mahigpit,
Manahimik,
damahin
at lasapin
ang
nakabibighani
mong
pag-ibig.

Tibok … tibok … tibok!

- Fr.Willy M. Samson,SJ

Layas na, Agila

2011-02-14T23:29:00.000-08:00

Lumayas ka, Agila,
Talikdan aming lugar
Na waring galit
Sa kalikasang inukit sa pag-ibig.

Lumayas ka, Agila,
Sa kinalakhang paraiso
Na unti-unting pinahaharian
Ng usok, aspalto’t kongkreto.

Lumipad ka, Agila,
Lisanin yaring himpapawid
Na sakbibi’t kinulob
Ng malagkit, maitim
At nakalalasok na usok..

Subalit sa paglisan, mahal na Agila,
Huwag mo kaming paglaanan pa ng luha,
Kaming mga manhid at ganid
Na nagkukunwaring sa kalikasa’y umiibig,
Subalit may pusong malamig at maitim.

Bagkus, manangis ka,
Para sa kalikasang iyong minahal.
Habang unti-unti naming itong niyuyurakan,
At nilalaspatangan ng walang pakundangan.

Kaya’t sige… layas Agila.
Lumipad na… at huwag nang lumingon pa.
Hanapin at galugarin yaring sulok ng mundo
Na handang kumalinga’t magmahal sa iyo.

Kung may nalalabi pa ...
Kung may nalalabi pa ...

- Willy M. Samson,SJ

Isang Saglit sa Terminal 3

2011-02-14T23:27:00.000-08:00

Alas-kuwatro ng umaga,
Tulog pa ang Maynila
Subalit ako’y nasa kalye na.
Nagkukumahog ...nagdudumali,
Sinasakyang taxi, tila may bagwis sa bilis.

Isip ko’y alumpihit,
lukso ng puso’y di mapigil
Ako’y nananalangin,
na Terminal-3
ay agad marating.

Subalit oras ba’y nanunudyo?
Pakiramdam ko,
bumilis din ang aking relo,
na waring nakikipaghabulan
sa kabog ng aking puso.

Tibok, tibok, tibok!
Tik, tak, tik tak!
Inis sa sarili ang naghari,
At sinisi ko ang alarm clock
na di bumagting
upang manggising!

Sa wakas,
Terminal 3 ay narating!
Tsuper ng taxi’y
nagtapon ng ngiti,
ngunit sa pagdudumali,
biyayang ngiti
di ko na napansin.

Ngunit,
tadhana ba’y nang-iinis ?
Kabang naramdaman ng puso,
napalitan ng inis,
nang aking mabatid
paglipad nami’y
ipinagpaliban
sa tanghali.
.
Ako;y naupos at napaupo.
Buntung hininga ...
Bumagal ang lahat.
At unti-unting napansin
mga taong tulad ko,
na nagdudumali.

Pung!
Ngayon ko lamang napansin,
Si lolo na kanina pa pala
nakangiti
at nakatingin
sa akin,
“Kape muna binata.”

Kanina pa …
Kanina pa pala niya ako pinagmamasdan
Subalit sa aking pagmamadali’t pagkatuliro
Di ko na siya napansin.

At laking gulat ko,
nang abutan ako ni lolo,
ng mainit na kape,
na paborito ko.
.
Bigla akong nagising,
Pakiramdam ko,
Diyos ang nagpa-kape sa akin,
at tila nagsasabing
huminahon
sa lahat ng abiso.
At baka sa aking pagdudumali
di ko na makita
ang biyaya
ng
bawat
sandali.

- Fr.Willy M. Samson,SJ

Ang Bukas na Hindi Atin

2011-02-14T23:25:00.000-08:00

Mabuting paminsan-minsan
ay humakbang pabalik
At silipin ang daang tinatahak.

Mabuting aminin na
ang Kahariang itinataguyod
ay higit sa ating lakas at pananaw.

Ang ating pakikibaka
ay katiting na bahagi lamang
sa napakalawak na gawain ng Diyos.
.
Walang salita na bibigkas sa lahat.
Walang dasal na walang bahid nang pagdududa.
Walang pagsisisi na dala’y lubos na pagbabago.
Walang gawaing tatapos sa misyon.
Walang pangarap na lubusang natupad.

Hindi natin magagawa ang lahat,
At may dalang kapayapaan ang katotohanang ito.
Nagbibigay lakas ito upang gawin lamang ang makakaya,
At ibuhos ang buong lakas, galing at tapang.
Maaring hindi sapat ang ating gawa,
subalit maaring unang hakbang ito,
sa mahabang paglalakbay.
Sa ganitong pagkakataon,
hayaang gumalaw ang Diyos,
at ipagpaubaya ang lahat sa Maykapal.

Maaring hindi natin makita
ang bunga ng ating pinaghirapan.
Subalit ito ang pagkakaiba ng Punong-Manggagawa sa manggagawa.
Tayo’y manggagawa, hindi tayo ang Punong-Mangagawa.
Tayo’y ministro, hindi ang Manliligtas.
Tayo’y propeta ng bukas na hindi para atin.

Tula ni Arsobispo Oscar Romero
“A Future Not Our Own.”
na isinalin ni Fr.Willy M. Samson,SJ

(rbe IMAGES - larawan ni Fr.Ritche Elot,SJ)

Bulabugin Mo Kami

2011-02-14T23:23:00.000-08:00

Bulabugin mo kami Panginoon,
Sa gitna ng kasaganahang
aming nakamit at kakamtin,
Nawala ang aming uhaw at pagnanais
na maglingkod sa kapwa namin.

Bulabugin mo kami Panginoon,
Kung kami’y lubusang
nalulong sa aming panahon,
At tumigil maglaan ng panahon
sa kapwa na naghihikahos.

Bulabugin mo kami Panginoon,
Sa aming pagsusumikap
makamit sariling pangarap,
Hinayaang naming lumabo,
mga pananaw at layunin sa buhay.

Yugyugin mo kami Panginoon,
At yugyuging walang humpay,
Nang magkalakas-loob at mangahas,
Na maglakbay sa mapanganib na karagatan.
At sa gitna ng unos,
ipakita mo Panginoon,
ang iyong kagalingan.

Yugyugin mo kami Panginoon,
At yugyugin mo ng pag-ibig,
Upang kung maglaho man
ang lupang aming tinatanaw,
Matiyaga naming hanapin
ang iyong bituin,
Upang itulak
abot-tanaw
ng aming pag-asa,
Upang kami’y
muling hamunin
na magpakatapang
at sundan
ang Iyong
natatanging
landas.

Amen.

"Bulabugin mo Kami"
Isang malayang pagsasalin
Ni Willy M. Samson,SJ
Sa panalanging
“Disturb Us, Lord.”
ni Sir Francis Drake

Matiyagang Pagtitiwala

2011-02-14T23:20:00.000-08:00

Higit sa lahat, magtiwala sa marahang pagkilos ng Diyos.
Likas sa atin ang maging mainipin sa lahat ng bagay,
na marating ang inaasam nang walang pagkabalam.
Nais nating iwasan ang ibang yugto ng buhay.
Wala tayong tiyaga na makita ang sirili na naglalakbay
patungo sa kawalang-katiyakan, sa bagong karanasan.

Subalit batas ng pagbabago
ang pagdaan sa yugto ng kawalang-katatagan—
at maaring maging mahaba ang panahong ito.

Ganito na nga ang palagay ko sa iyo;
dahan-dahang nagiging ganap ang iyong pag-iisip—
hayaang tumubo ito, hubugin ang sarili, nang walang pagdudumali.

H’wag mong pilitin, h’wag kang magmamadali,
sa pag-aakalang kaya mong abutin ngayon
ang ikaw sa hinaharap
na siyang bunga ng panahon—
bunga ng biyaya’t pagkakataon
na umaayon sa iyong kabutihan.

Diyos lamang ang makapagsabi, kung ano ang ibubunga
na bagong espiritu na marahang nahuhubog sa iyong kalooban.

Subukan mong magtiwala na ang kamay ng Diyos
ang siyang gumagabay sa iyo,
At tanggapin ang naramdamang pagkabalisa
nang may maluwag na kalooban.

- Tula ni Pierre Teilhard de Cardin,SJ
(Patient Trust)
at isinalin ni Willy Samson,SJ

Panonood ng Ulap

2011-02-14T23:19:00.000-08:00

Matagal na rin pala tayong nagmamasid
At nanonood ng mga ulap sa kalangitan.
Naka-aaliw pagmasdan ang maraha’t mabilis
Na pagpapalit-damit ng bawat ulap.

Mga ulap na laman ng ating huntahan.
Mga ulap na bukal ng ating kaligayahan.
Mga ulap na natutunan na nating mahalin
sa likod ng dala nitong kulog, kidlat at kadiliman.
Mga ulap na dumadaan lagi sa ating buhay.

Sa ating panonood ng mga ulap,
sa paglipas ng mga taon, buwan at araw
Naroon pa rin ang paniniwala
sa angking ganda ng bawat isa.

Kung kaya’t di tayo nagsasawa
Sa panonood ng mga ulap.
Nagmamasid, nagtitiyaga at naghihintay
Sa pagbabagong-anyo ng bawat isa.

- Wilfredo M. Samson.SJ

Tato

2011-02-14T23:17:00.001-08:00

Isang taguan ang bilangguan,
Hindi ng muebles, ginto o perlas,
kundi ng mga ligaw
at latak ng lipunan.

Sa bilangguan,
Isang bagay ang di ko maunawaan -
Ang pagtatato ng preso
sa kanyang katawan
ng sinisintang mahal
at mga larawang banal.

Ayoko ng tato,
Ayokong magpatato.
Ayokong matulad sa bilanggo,
Na burdado ng mga tato.

Ngunit, ewan ko ba,
Nanunukso ba ang tadhana?.
Tato na aking kinaiinisan
hindi ko rin naiwasan.

Sa aking pananahimik,
mga mukha ng bilanggo
at masalimuot nilang kwento,
sa isip ko’y di naglalaho..
At inamin ko.
na ako’y na-tatuan
ng mga preso.

Ang tato ko
ay nasa puso,
Ang Diyos
ang mismong umukit,
nang aking mahalin,
mga nilalang
na salat sa pag-ibig
at nabubuhay
sa dilim.

- Willy Samson,SJ

Ilaw ng Sanlibutan

2011-02-14T23:13:00.001-08:00

Ikaw,
ang anak ng Liwanag.
Huwag pasusupil,
huwag palulupig,
sa tukso ng kadiliman.
Ang angking liwanag
ay bangungot ng kadiliman.

Kaya’t sige,
magdingas – maglagablab.
Maghatid ng liwanag
sa kadilimang hubad.
At sa wakas,
tapunan ng liwanag
ang santinakpang
sakbibi ng karimlan,
Upang ang natatanging ganda
ng bawat nilalang
ay mabanaagan
ng tanan.

- Fr. Willy M. Samson, SJ

Ngiti o Ngiwi?

2011-02-14T23:09:00.000-08:00

Ang ngiti o ngiwi
ng dapit-hapon
ay bunga ng ating
ipinunla kahapon.

Magtanim.
Maging listo.
Habang bata ka pa,
maging tapat sa salita,
at sapat sa gawa.

Upang sa pagtanda,
ang ala-ala ng nagdaan,
ang siyang magiging kaibigan.

Umani ng tuwa,
paghugutan ng lakas
at magpasalamat
sa Poong Maykapal
sa ala-ala ng
isang mabunga
At makabuluhang
nakaraan.

- willy m. samson,sj

alay ko ang tulang ito sa aking
mga ka-batch mate sa UST-EHS 81

Alam mo ang Dapat

2011-02-14T23:05:00.001-08:00

O Panginoon,
Liwanagan ang aking puso,
Na sa tuwing ako’y dudulog sa iyo,
Nawa’y maluwag kong yakapin ang kalooban mo.
Pagkat ang loob mo na minsa’y di matanto,
Ang tanging magdudulot ng kaligayahan ko.

Alam mo ang dapat,
Dapat alam ko ito.

- Willy M. Samson,SJ

Pangarap na Langit

2011-02-14T23:02:00.001-08:00

Apat na saranggola, isang araw nangarap;
Nangarap marating, malasutlang ulap.
Si Guryon, Tsapi-tsapi, de-baso’t boka-boka;
Na pawang ginawa ng mga gusgusing bata.

Mga saranggola’y natuwa, nang umihip ang hangin;
Minimithing langit, maari ng liparin.
Kaya’t magkakaibiga’y sumahimpapawid;
Pangarap na langit…sinimulang abutin.

Palibhasa’y malaki’t malakas, itong si Guryon;
Mabilis pumaitaas at isinayaw ng hangin.
Humahurot sa bilis, animo’y may bagwis;
Pangarap na langit… sa isang kisap mata’y narating.

Si De-baso’t Tsapi-tsapi ay tila nainggit;
Sa mabuting kapalara’y kay Guryon ay sumapit;
Kayat mabilis ding, pumaitaas sumagitsit,
Pangarap na langit… ang tanging nasa isip.

Ngunit sa paglipad, biglang nag-unahan;
Kaya’t ang dalawa’y bigla ring nagtulakan.
At sa pag-uunahan, ngitngit ang umiral;
Pangarap na langit … pinagmulan ng inggit.

Si abang Boka-boka, ay nasa lupa pa rin;
Malakas na hangin, di kayang sagupain.
Katawang papel, tumutupi sa hangin,
Pangarap na langit … nanatiling hanggang tingin.

Samantala sa langit, si Guryon ay alumpihit;
Sapagkat sa langit, ay ubod pala ng lamig.
At sa pag-iisa, lungkot ang sumapit;
Pangarap na langit… nagmistulang pangit.

Si Tsapi-tsapi’t De Baso, patuloy sa hidwaan;
Sa maputing alapaap, patuloy ang pag-iiringan.
Sinulid ng buhay, patuloy na nagkikiskisan,
Pangarap na langit … naging mahirap marating.

At sa paglalaban, kapalara’y nagbiro;
Ang sinulid ng dalawa’y sabay pang nalagot.
Kaya’t magkasabay ding, sa lupa’y bumulusok,
Pangarap na langit, … sa isa’t-isa’y ipinagkait.

Si Boka-boka naman, ay nasa lupa pa rin;
Patakbong pinalilipad, ng batang si Peping.
Subalit tumutuping lagi, sa malakas na hangin;
Pangarap na langit… hindi na yata mararating.

Subalit Boka-boka’y nagtataka, sa kanyang nadarama;
Sapagkat kay Peping, siya’y nagbibigay ng tuwa.
Sapat na sa kanya, mga bata’y maligaya;
Pangarap niyang langit… sa lupa nakamit.

Pangarap na Langit
- ni Willy M. Samson,SJ

Nasaan na ang mga Bata?

2011-02-14T22:59:00.000-08:00

Nasaan na ang mga bata
na naglalaro ng habulan,
patintero’t taguan?

Dati rati, nandito lamang sila
Dati rati, mga lansanga’y
nagkakakulay… nagkakabuhay
dahil sa kanilang sigawan,tawanan,
at paminsan-minsang iyakan
kapag nagkakapikunan.

Nasaan na ang mga bata?
Wala na ba sila?

A…ayun si Nene,
Nakapaa… nanlilimahid
at naglalako ng basahang
malinis pa sa kanyang kasuotan.

Ayun si Totoy,
Ginagalis…amoy pawis
Nakatalunko’t tila nasa langit
‘pagkat rugby ang kapiling.

Ayun si Esto,
Nakahubad…buto’t balat,
kumakatok at nanlilimos
sa mga patay-malisyang sasakyan.

Alam pa kaya nila
ang larong patintero, habulan, at taguan?

Eto na si Nene…pumapagitna sa kalye,
ka-patintero’y humahagibis na dyip
sa pagsusumikap maibenta
mga lantang sampaguita.

Eto na si Totoy…humaharurot sa bilis,
Ka-habula’y sa Akong Intsik
na nanlilisik sa galit
pagkat siopao niya’y inumit.

Eto na si Esto…nagtatago sa likod ng Shakeys
ka-taguan ay mamang pulis
na laging nagpapasyal sa kanya
hindi sa Luneta, kundi sa malamig na selda.

Hindi ko alam
kung laro ito sa kanila,
o ito na ba ang larong-lansangan ngayon?

Hindi ko alam
Kung marunong pa silang maglaro
nang alam kong patintero,habulan,at taguan.

Hindi ko na alam …ewan ko
Kung matatawag ko pa silang bata.

- Willy M. Samson, SJ

Salimbayan

2011-02-14T22:55:00.000-08:00

Salimbayan lang ang buhay,
Kaya’t laging nagtatagis
Ang liwanag at dilim,
Init at lamig,
Tagumpay-pagkalupig,
Kahinaa’t lakas,
Pag-asa’t kawalan,
At biyaya’t kasalanan.

Huwag kalabanin,
Huwag salungatin,
Bagkus
maging panatag at tapat.
Hanapin yaring himig-salimbayan,
At subukang sayawan.

Makikita mo,
Yaring salimbayan
Na di maunawaan,
Ang siyang saliw at galaw
Ng makulay
At makahulugang buhay.

- Willy M. Samson,SJ

Kurot sa Sarili

2011-01-25T15:48:00.000-08:00

Buntung-hininga
na naman ba
ang iyong umaga?

Buksan mo
ang iyong mga mata.
Pahirin na
ang iyong luha.
Bumangon na
at kurutin ang sarili,
upang mahimasmasan
sa katotohanang
ipinagkakait
sa sarili -

Na ang bagong umaga
ay hinog at puspos
ng bagong pag-asa.

Isang Katanungan

2011-01-23T05:16:00.000-08:00

Hahayaan mo pa bang bumaha ng luha,
At malunod lamang sa iyong kalungkutan?
Kung alam mo namang sa pagpatak ng ulan,
Nariyan lang ang Diyos upang masilungan.

Panahon ng Tag-ulan

2011-01-21T05:56:00.000-08:00

Panahon ng tag-ulan ngayon,
Maraming katotong luhaan,
Maraming naghahanap ng kahulugan.

Panahon ng tag-ulan ngayon,
Maraming luhaan ang nagkukubli,
Sa malakas na patak ng ulan.

Panahon ng tag-ulan ngayon,
Subukang lumangoy at lumutang,
Pasasaan ba’t titila rin yan.

Panahon ng tag-ulan ngayon,
Sige kaibigan,
lumuha ka,
sabayan ang ulan
lumutang
kumampay
magpakatatag
lumaban
at languyin ang
kawalang-katiyakan.

Panahon ng tag-ulan ngayon.
Ang malunod
ay mahigpit
na ipinagbabawal.

- Willy Samson,SJ

Tapik

2011-01-21T05:52:00.000-08:00

Sa nakararami sa atin,
tahimik at di kapansin-pansin
ang paglipas ng panahon.

Maaring hindi tayo maparangalan
ng banda, musika at parada,
O gawan nang isang monumento.

Ngunit hindi pa rin mawawala
ang ating pagnanasa
na magdulot ng pagbabago
sa mundong tuliro.

Maraming naghihintay ng ating pagdamay,
Maraming naghahanap ng karamay.
At magkalakas-loob at magkabuhay.

Subalit
malimit nating minamaliit,
ang kapangyarihan ng isang tapik,
nang isang ngiti at pakikinig,
pagbibigay puri at pagbati,
... mga simple subalit malalim
na tanda ng pag-ibig.

Nakalululang isipin
ang di-mabilang na sandali,
Upang ating maipabatid
taglay nating pag-ibig.

(Isang malayang salin ni Willy Samson,SJ
mula sa tula ni Leo Buscallia)

Taguan 2

2011-01-19T12:39:00.000-08:00

Minsan sa aking pagka-inis,
Diyos ko’y pinagtaguan ko rin.
At naglunoy sa aking hinagpis.

Ngunit ako ba’y maiinis?
Diyos na ibig kong pagtaguan,
Bihasa sa larong hanapan.

Pung!

Huli ka!
Sabay turo sa akin.
Humahagikgik.
Tila nang-iinis,
Tila naka-lamang
Tila naka-isa.

Alam Niya,
kung saan ako nagkukubli,
At kung saan mahuhuli.

Kaya’t ako’y madaling…
mapikon at matalo,
masukol at sumuko
at sa huli’y tinanggap
na magaling Siyang maghanap.

Ewan ko ba,
Sa larong taguan,
Inis ko’y nawawala,
At napapalitan ng tuwa
Sa tuwing ako’y
Kanyang nakikita.

Kakatwa,
Sa larong taguan,
Dalangin ko,
Agad Niya akong matagpuan.

- Willy M. Samson,SJ

Kiliti

2011-01-19T12:16:00.000-08:00

Minsan,
Kapag nainis ako sa Diyos,
Di ko maiwasang magtampo.

Di ko lamang ipinakikita,
pagmamaktol ng aking kalooban.

Subalit,
Alam Niya ang aking damdamin.
Alam Niya kung paano ako susuyuin.

Nakakainis,
Alam Niya ang aking kiliti.

At lalong nakakainis,
na masaya ako,
at gusto ko,
na alam Niya
ang aking kiliti!

- Wilfredo M. Samson,SJ

Ithaca

2011-01-16T05:48:00.000-08:00

Sa iyong paglalakbay patungong Ithaca,
Manalangin na ang mahabang paglalakbay,
Ay mapuno ng hamon at karunungan.

...Huwag mangamba sa mga halimaw ng daan,
Ang poot ni Poseidon huwag katakutan.
Di nila hinahamon nangingiming kalaban
At mga nilalang na puno ng kayabangan.

Kaya’t pumanatag sa mahabang paglalakbay.
At manalangin nang marami pang tag-araw,
Upang makadaong sa mga bagong pantalan
ng may kasiyahan at kagalakan.

Maglakad-lakad sa mga pamilihang bayan,
At masayang pumili ng magagandang
ginto, perlas at pabangong humahalimuyak.
Buong sipag na mag-aral sa paaralan ng karanasan,
Upang matuto ng iba’t-ibang karunungan.

Panatilihing buhay ang Ithaca sa iyong isip.
Patuloy na mangarap na ito’y makamit.
Ngunit huminahon at h’wag magmadali
na ito’y kaagad na iyong marating.

At kung sa katandaan, Ithaca’y narating
Lumingon ka’t tingnan muli.
Pagkat marami kang nakamit at narating
sa paglalakbay na di malirip.

Binigyan ka ng Ithaca nang makahulugang paglalakbay
Kung wala siya, hindi ka sana nangahas na tahakin
ang daang mapanganib.

Subalit ngayong nasa Ithaca ka na
wala na siyang maibibigay pa sa iyo.

Kung sakaling matagpuan mo na maralita ang Ithaca
Huwag magalit, maghinagpis o magdamdam.
Hindi ka niya nilinlang o dinaya man lang.

Sa karunungan at karanasang nakamtan
sa mahaba't liko-likong paglalakbay,
Naunawaan mo na ba ang kahulugan ng Ithaca
na iyong pinangarap maabot at mapuntahan?

- Isang malayang salin ni Willy Samson,SJ na tula ni K. P. Kavafis

Langit nga ba ang Langit?

2011-01-15T12:33:00.000-08:00

Langit nga ba ang yaman,
Kung ito nama’y galing sa nakaw?

Langit nga ba ang magwagi
Kung ang pandaraya ay bahagi?

Langit nga ba ang tagumpay
Kung ang lahat ay ating tinapakan?

Langit nga ba ang linamnam ng pagkain,
Kung ang sikumura ng iba’y kumakalam?

Langit nga bang tumira sa malaking bahay
Kung ang sigawan at away ang almusal?

Langit nga ba ang pangingibang-bayan
Kung ang bayang pinanggalinga’y kinalimutan?

Langit nga ba ang langit?
Kung nag-iisa at walang kapiling?

- willy samson,sj
Enero 15, 2011

Hindi na Tayo Simple

2011-01-13T03:58:00.000-08:00

Bakit kailangan ko pang lumayo
Upang makakita ng kagandahan?

Si Mang Kiko nga, makapaligo lang sa Cawa-cawa,
pasyal na ang tawag niya.
Si Nene at Juan, sa kape’t pandesal,
Nakangiti at kuntento na.
Si Lola Inso, makaupo lang sa tabing dagat,
Di niya pansin gulo ng kapaligiran.

Tayo madalas,
Kailangan pang mag-Boracay, upang masabing namasyal.
Kailangan pang nasa malamig ng restaurant,
upang magpasalamat sa Maykapal.
Ang katahimikan atin nang kinatatakutan.
Ang mumunting kahirapan sa lugar
o pagkukulang nang kaharap,
Madali na tayong mainis at maasar.

Hindi na tayo simple.
Kumplikado na tayo.
Kakayahang lumigaya sa simpleng bagay,
Tuluyan nang naglaho.

Pagsasayaw sa Ulan

2011-01-12T04:33:00.000-08:00

Sa mga nalulungkot diyan ...
Huwag nang maghintay sa pagtila ng ulan.
Gayahin mo si Totoy at Nene ...
Marunong magtampisaw sa ulan.

Ang kahulugan ng buhay ay wala sa patutunguhan,
nasa paglalakbay.
Wala sa pagtila ng ulan,
nasa pagsasayaw sa ulan.
Wala sa pagkain ng masarap,
nasa pagpapawis ng katawan.
Wala sa sariling tagumpay at katanyagan,
kundi nasa pag-akay ng mga nalulumbay.

- Willy M. Samson,SJ
Enero 12, 2011

Isang Panghimagas Pagkatapos ng Pasko

2011-01-11T02:10:00.000-08:00

Tapos na ang Pasko.
Iniwa’y alaala ng isang Diyos
Na lumundag mula langit,
Upang tayo’y yakapin.

Ngunit tapos na nga ba ang Pasko?
Ngayon, hinahamon ako ng Diyos
Na lumundag din mula sa aking langit,
Upang abutin ang mga salat sa pag-ibig.

Tapos na ang Pasko.
Ibinigay na Niya ang kanyang Anak.
Ano naman ang ang maibibigay ko
sa Kanya?

Tapos na nga ba ang Pasko?

Sa mga taong marunong lumundag
sa tawag ng pagmamahal …
Hindi natatapos ang Pasko.

- Willy Samson,SJ
Enero 11, 2011

I'm really back home

2010-07-12T06:27:00.000-07:00

I am back in Zamboanga! The memories of my wonderful and fruitful six months in California and some parts of East Coast are still fresh and vivid. My Tertianship program (the last stage in the Jesuit formation) was a grace filled moment in my Jesuit life as I traced back how God called and accompanied me in my last 19 years as a Jesuit. In all those years, God fulfilled all His promises. Now, I am willing to give the rest of my life to Him in service, especially to the poor and marginalized. God is indeed good and merciful – all the time!

It dawned on me that I am really back in the Philippines …

When I took my first cold shower in Loyola House, Ateneo de Manila. Ang lamig ng tubig! Hahaha. Nasanay na sa hot shower. =) But it was refreshingly cool after the ten-second water shock. I know I am home.

When I went to bed on my first night and I saw lizards on the walls and ceiling. Those small creatures of God that I ignored before and failed to appreciate. Before going to sleep, I praised God for the lizards and slept peacefully. I know I am home.

When the lights went off in the middle of my talk on Ignatian Spirituality; and yet I maintained my composure, smiled and proceeded with my talk. Cursing the Zamboanga Electric Company is useless and it will do more harm to me. I need to get used to this things again. =)

When I saw the dining table at the Jesuit House with different Pinoy condiments – patis, suka with sili, toyo, Mang Tomas, Knorr Savor, pepper and salt. They are very tempting. It’s happy eating time again. But from now on, I decided to use them sparingly.Unless balut and lechon are served ... I need salt and Mang Tomas again. =)

When I started using my handkerchief again to wipe the sweat from my face and head. In Los Angeles, I need to do strenuous exercise to sweat. =) Here, my sweat glands are active again! I am home.

When I presided my first Mass in Pasobolong with simple folks, and had simple breakfast with them: mini pandesal (2 x 1 x ¾ inches) and 3-in 1 San Mig Coffee. I miss the aroma of Loyola Marymount University fresh brewed coffee; but the giggling and laughter of the children and the innocent smile of their nanays and tatays thrilled me more. I am home.

When I visited a friend afflicted with cancer. She was hopeless and depress. I feel so helpless to help her. I just stayed at her side, prayed in silence and supported her with my presence. I know I am home.

When a young Mother came to me and begged for help. Her 12 year old daughter needs a school uniform, socks and a pair of shoes. I gave her half of my monthly allowance. She needs the money more than myself. I am indeed at home.

And I am glad to be home.

My plane trip from Los Angeles to Manila was a sleepless journey. I tried to sleep but failed. The faces of the people I’ve met in the United States kept returning in my mind. Hollywood may have its own memory lane of famous people. But I do have my own memory lane of good people that touched my heart and formed my life when I was in the US. I will not make an attempt to make a list of these people - for to make one is to unjustly quantify the innumerable graces I have received from God through people. They are the best graces I have received from God in the USA.

To all my Mexican friends, MUCHOS GRACIAS
To all my American friends I've met along the way, especially my Jesuit brothers in California, to my brother Tertians and our Master, Fr.John Murphy ... THANK YOU VERY MUCH.

And to all Filipinos I've met in my six months stay there ... MARAMING SALAMAT PO! I am really grateful to God and to you, THANK YOU VERY MUCH. Sobrang pasalamat talaga. You are my “Philippines” away from the Philippines.

And see you here or there! Soon!

I hope to resume writing homilies next week.=)

The Jesuits of Sacred Heart Community, Los Gatos

2010-03-24T16:37:00.000-07:00

The Sacred Heart Jesuit Community in Los Gatos, Northern California where I did my 30 day retreat is the infirmary of the Jesuit California Province. They are presently housing more than seventy Jesuits who most of them need medical attention. Most of the Jesuits here are retired from their ministries and averaging eighty years old and above. Many of them are in canes, wheelchairs, and walking trolleys. In my one month stay here, five Jesuits peacefully passed away. Jesuit writer Michael Buckley is also here, managing slowly his own “wheels”-chair from his room to the dining hall every meal. But surprisingly, this is one of the happiest and warmest Jesuit communities I’ve ever seen. They have grown old gracefully and it’s very consoling to see them every day at meal. It’s a reality check for me that years from now, this will also be my destiny.

The spirit of Ignatian indifference really lives in the hearts of these wonderful men of the Society who many years ago, in their youthful age as a Jesuit, have gifted the Church and their country their lives - with their talents, spirituality and presence. They are now in the sunset moments of their lives; they may no longer have the youthful Jesuit energy that I posses, yet they are one of my great source of strength and consolation during my retreat. Indeed, Jesuits don’t retire. They can still inspire people, especially young Jesuits like me, not to be afraid to surrender one’s self to the Lord and do God’s will. It is true … there is no real happiness outside the will of God. The Jesuits here in Los Gatos have silently taught me that reality. They are indeed sons of Ignatius of Loyola. When I close my eyes in prayer, the words of God the Father to Jesus re-echoes in my heart each time I remember these wonderful men … “They are my sons whom I am well pleased.”

I pray that God will also give me the grace to be like them when I grow old. They are not perfect people but it's good to emulate their lives. They are indeed my great “Lolos” (Grandfathers) who constantly supported us with their prayers, presence and good place to pray. I thank them for giving us a wonderful place to dwell and an "Ignatian air" to breathe during our retreat. There is indeed life and Ignatian spirit here in Sacred Heart Community.

I will leave my Jesuit brothers here in Sacred Heart with a grateful heart to God and to all of them. To remember these wonderful men is to remind me that Jesuit life is worth living and dying for. I do admire them.

I will bring home with me two things: 1) the grace I received in my retreat - the joy of being called by God to serve him as a Jesuit… and 2) the joy of being a member of this least Society of Jesus. That we are sinners yet called by God.

I have seen San Francisco but I can’t say, “I left my heart in San Francisco.” I have experienced a loving community here and I can truly say, “I have left my heart in Los Gatos.”

Thank you for praying for us during our retreat. It helped us a lot. – Willy Samson,SJ

Isang Buntung-Hininga ni AKO

2010-02-06T10:14:00.000-08:00

(Galing sa isang kaibigan ang unang sulat. Isang paglalabas ng buntung-hininga. Ang ikalawang sulat ay galing sa akin...isang pagpupumilit na sagot sa katanungang namamangka sa pagmamahal sa sarili at kapwa. Ito'y sagutan sa e-mail)

Bigla kong tinanong ang aking sarili, "Bakit napunta sa aking balikat ang responsibilidad sa buong pamilya? Dahil ba sa single ako? Ewan ko. Halimbawa, Ako ang nagbabayad ng ilaw, ng tubig at pagkain. Kapag meron akong pera ... dapat i-share sa aming lahat, pero ang mga kapatid ko kapag meron sila para sa kanilang pamilya lamang. Hindi na Ako kasali. Tinitipid ko ang sarili ko sa lahat ng bagay... upang gastusin lamang ng buong pamilya . Ako ang naghihigpit ng sinturon sa mga kailangan ko tulad ng shampoo, moisturizer, at pabango… binibili ko para sa sarili ko ... tapos ubos agad, kasi nanghihingi lagi ang mga kapatid ko. Mahirap pala ang maging AaaaahhhhKo na single!. Puro na lang lagi sa budget ko dahil wala naman akong maasahan sa kanila. Pero ano nga ba ang dapat kung gawin? Ang lahat ay nagiging magkatimbang ... si Ako at ang Pamilya ko.

Mahirap magbigay kung kakaunti lamang ang iyong hawak, na kahit sa sarili ay di sapat. Minsan tuloy, yung kaunting akin na natipid ko di ko binibigay, pero di naman panatag ang kalooban ko. Kainis di ba? Lalo na kung tatay at nanay mo ang nanghihingi. Pag binigay ko naman, hindi rin ako panatag… kasi paano naman Ako? Hindi ba nakakainis na nakakalito? Hay naku, di talaga madali ang prayer of generosity si san ignacio kapag isinabuhay mo… madaling kantahin at pakinggan, pero pamatay sa totoong buhay. haaay, hehehehe.

May malalim na imbitasyon sa maging totoo ako sa aking Ako, pero merong kaliwa at kanan si Ako. Ang gulo ko ba? Pasensiya na ha, gusto ko lamang bigkasin ang gulong nangyayari sa aking puso, di ko rin kasi alam kung paano ko bibigyan ng magandang pagtatapos ang Kuwentong AKO!.. para bang kailangan kong bigkasin ang ako ko sa aking puso na tila nilalamon ng mga SILA ng aking buhay.

Hay buti nalang nandiyan ka, na hindi Ako........, salamat sa iyong pagbibigay pansin sa aking kuwentong ako.....

TUGON KAY AKO:

Hello Ako!

Naaliw naman ako sa kwentong ako mo... hindi ko na alam kung ikaw nga ba iyan o ako na nakikinig din sa sarili kong ako...hahaha.

May kalaliman ang iyong kwentong AKO. Minsan sa ating kultura, mahirap talagang maging single na may trabaho...kadalasan ikaw ang aako sa lahat ng gastos at responsibilidad sa pamilya. Hay naku kaibigan... dapat bang maging ganyan? Parang hindi ata dapat yan. Kaya nga kung gusto mo... kailangan mong humakbang ... kung kaya mong humiwalay sa kanila ... gawin mo. Walang masama doon. Unawa kita. Tiyak unawa ka rin ng Diyos. Kailangan mo ring pakinggan ang AKO na matagal ng naghahanap ng sariling kalayaan na labas sa pamilya. Unawain mo na lang ang mga kapatid mo na hindi nakapag bibigay sa pamilya mo, iba rin kasi ang may asawa at anak... mataas ang gastos, maraming iniisip ...kaya madalas, ang fallback ng pamilya …. kung sino ang single sila ang bahala sa lahat. May mali talaga dito.

Pero kung hindi kaya ng konsensiya mo na umalis at mag-isa (kailangan ito ng malalim ng pangingilatis) at hindi rin kaya ng iyong bulsa ... kailangan mo na lang na paminsan minsan, pakinggan ang iyong AKO na humihingi ng kaunting kalinga at panahon sa iyo ... treat yourself... be kind to yourself...hindi ito selfish … marami ka nang ipinagkait sa sarili mo dahil sa pamilya, alam at unawa ng Diyos na kung paminsan minsan ...sarili mo lamang ang iisipin mo ... bumili ka ng gusto mong damit ...kumain ka ng paborito mong pagkain ... magtabi ka ng kaunti para sa sarili mo at lumanghap ng kaunting lamig ng Baguio at tubig ng Boracay ...huwag kang ma-guilty... walang mali doon, dahil sa totoo lang, hindi ka naman makasarili. Naalala mo ang kwento ni Hesus ng pagalitan niya ni Magdalena sapagkat pinunasan nito ng mamahaling pabango ang kanyang paa? Sabi ni Hudas, "Panginoon, ang pabangong ginamit niya ay pwedeng magpakain ng maraming mahihirap." Pero sabi ni Hesus, "Ang mahirap ay lagi mong kasama...hayaan mong gawin ang gusto ng babaing ito?" Parang selfish si Hesus di ba?" Hindi. Marunong lamang siyang mag-alaga rin sa kanyang sarili... anyway, buong buhay naman niya ibinigay sa atin... wala namang mali kung kahit sandali isipin niya ang kanyang sarili.

Minsan, sa ikatatahimik din ng iyong puso at upang bigyan din ng halaga ang sarili mo na tumutulong sa pamilya...makatutulong na ibigin din ang sarili. Yung labis na pagmamahal sa sarili lamang ang masama.Di ba sabi sa ebanghelyo... love others as YOU LOVE YOURSELF... hindi naman sinabing love others lang ... merong pahabol at paalala na LOVE YOURSELF... yun lang .

Balanse lang ang kailangan...kaya nga lumabas sa puso’t ilong mo ang hinagpis ng pagod na AKO ... sumisigaw na si ako, nag-aalburuto na… nagsusungit na… dahil laging SILA SILA SILA lang ang iniisip ni akao. Paminsan minsan .. mahalaga rin ang AKO AKO AKO..Bakit? para hindi ka maubusan ng lakas at tino ng isip sa pagtulong sa pamilya mo at ibang tao ... kita mo, umiiksi na ang pasensiya mo at unawa ... hindi ka na makangiti o makapagbiro man lamang … masyado ng seryoso ang mukha mo at tila malaki na ang iyong itinanda. Tila pasan mo na ang mundo. Di ko na nga alam kung ikaw nga ba ang aking kaibigan masayahin? Kasi nga, nakalimutan mo nang alagaan ang sarili mo... yung lang, pakinggan mo rin ang AKO mo ... at ibalanse sa mga SILA mo.

Narito ang isang kwentong pahabol...Lumapit ang ibon sa isang uod at ang sabi ng ibon, "Kakainin kita". Subalit nagsalita ang uod at ang sabi, "Sige, kainin mo ako...pero isang kahilingan lang kaibigan, maari bang ang kalahati ko lamang ang kainin mo? Sapagkat kapag kinain mo ako ng buo, ako'y mamatay at ikaw ay mabubusog, subalit pagkatapos niyan ... wala ka ng pagkain. Kung kalahati lamang ng katawan ko ang iyong kakainin, maari ko pang maibalik ang aking katawan sa dating gawi at maari ka pa ring makakain sa darating na panahon."

Ingat kaibigan... sana hindi ka nalito sa sinabi ko. hahahaha.

Paalam Lola Pilar

2009-11-12T13:23:00.000-08:00

Paalam na Lola Pilar,
Mamahingang kasama ng Maykapal
At hapong katawan sa Diyos ay ihimlay

Paalam na Lola Pilar,
At sa piling ng mga Banal … na tulad mo,
Kaming minahal mo sa mundong ibabaw
Sa Diyos ay laging ipagdasal.

Paalam na Lola Pilar,
Alaala ng pag-big mo
Sa puso nami’y nakatitik,
Upang magsilbing lakas namin
Sa mundong sa hamon ay hitik.

Paalam na Lola Pilar,
Baunin mo ang aming pasasalamat
Sa tahimik mong paggabay
At pagbibigay ng buhay.

Paalam na Lola … at Salamat,
Sa pagbibigay sa amin
nang kayamanan di kilala ng mundo,
kundi ng kayamanang
puso at langit lamang
ang nakakaalam.

- Willy M, Samson,SJ

Liwanag at Dilim 3

2009-11-03T03:37:00.000-08:00

(Huling Kabanata)

Magsasalita pa sana si Menchie nang lumitaw sa kanyang likuran ang isang humahangos na dalagita. “Ate Menchie! Bakit po?Ano pong nangyari?” ang tanong ni Michelle.
“Wala. Sige na, umuwi na kayo at baka hinahanap na kayo ng inyong mga magulang. Uuwi na rin ako.” ang tugon ni Menchie. Itinago niya ang mugto niyang mga mata.
Naguguluhang lumayo si Jun at Michelle. Nakalimutan ni Jun ang latang tambol.
“Magkita tayo bukas. Sa kapilya,” ang pahabol ni Menchie.

Si Michelle ay isang dalagitang mag-aaral na nasa ikatlong antas sa mataas ng paaralan ng San Ignacio. Bumalik sa alaala ni Menchie ang mga salitang binigkas ni Michelle: “Ate Menchie, gusto ko ring maging professional catechist katulad mo.”
Naputol ang kanyang alaala sa ingay ng isang bankang de motor na dumaan sa kanyang harapan.

Pinagmasdan niya ang buong paligid. Madilim na. Wala na ang pagtatagisan ng liwanag at dilim. Nanaig na nang lubusan ang kadiliman.
Mga liwanag na lamang ng bituin ang tanging naiwan. Tahimik na ang paligid. Wala na ang mga batang nagtatampisaw sa dalampasigan.

Ngunit maliwanag at umuusok ang ilang bahagi ng mga bundok sa Carmen. Dahil sa kaingin. Ganito na rito sa Carmen. Pagpuputol ng puno kinasanayan na rito.

Noong nakaraang linggo, nakatanggap si Menchie ng isang sulat na nagbabanta at nag-uutos na itigil niya ang pangunguna sa mga protesta laban sa mga illegal logging. Noong nakaraang linggo, sinimulan nila ni Kapitan Pedro ang pangangalap ng mga lagda sa bayan ng Carmen na tahasang tumututol sa illegal logging.

Napakagat sa labi si Menchie. “ Bukas, wala na ako rito. Tiyak na matutuwa ang mga illegal loggers.”

Marahan siyang tumayo. Pinagmasdan ang mga along humahampas sa malalapad na sanga nang nakahapay na akasya.
Muling naglalakad si Menchie. Di na siya nagpaalam sa akasya. Ayaw niyang isiping patay na ang akasya.
Bawat hakbang niya’y nag-iiwan ng bakas sa maputing buhangin, ngunit dagliang binubura ng alon.

Pinagmasdan niya ang mga dampang sa kalayuan na idineklarang “state of calamity” ni bagyong Katring. Naibulong niya sa kanyang sarili, “Buti pa si Je-an, nasa United States na... samantalang ako, nasa state of calamity.

Muling tumigil si Menchie sa paglalakad. Tumingala sa langit. At tiningnan ang mga bituin at buwan na tila nakikinig lamang sa kanyang mga hinagpis.

Sinubukang magsalita ni Menchie, “Kaibigang bituin, bukas ng umaga...aalis na ako. Pupunta na ako sa Hongkong upang doon magtrabaho bilang domestic helper. Walang patutunguhan ang buhay ko sa pagiging isang katekista sa bayang ito. Nanlalamig siya sa kanyang nasambit. Ngunit naghihintay siya ng pang-unawa.

“Mga bituin, sana maunawaan ninyo ako.” Muling tumulo ang kanyang luh.

“Katekista... katiista?...martir na dapat sabitan ng medalya? Walang laman lagi ang bulsa. Mahal ko ang bokasyong ito ngunit kailangan ko ring isipin ang aking sarili. Kailangan ko ring mabuhay ng maayos. Tulad ni Je-an,” ang pagbulong ni Menchie.

Ibig sana niyang magbalik sa akasya at doon umiyak, ngunit wala na ang akasya. Wala na siyang iyakan.

Dumilim ang langit. Nawala ang mga bituin. Umihip ang malakas na hangin. At nagsimulang umulan. Tila nakiramay sa kanya ang kalikasan. Napansin ito ni Menchie, kayat daglian niyang pinunasan ang kanyang mata at nagdudumaling binaybay ang daan pauwi.

Madaling araw. Tulog pa ang buong baryo ng Carmen at tumitilaok pa lamang ang mga manok. Mabilis na bumaba ng traysikel si Menchie sa pantalan ng San Agustin na kinadadaungan ng barkong “Salve” na papaluwas ng Maynila.
Nakamaong at nakaputing T-shirt si Menchie. Bitbit niya ang dalawang lumang maleta at isang backpack. Nakayuko ang ulo na hindi mo alam kung nahihiya o may pinagtataguan. Mabilis siyang umakyat sa andamyo ng barko patungo sa upper deck, di upang makakuha ng magandang puwesto sa barko, kundi upang di siya makita ni Michelle, Jun, Franklin at ng iba pang bata na karaniwang naglalako ng kakanin at pasalubong sa mga pasahero. Binigo niya ang mga ito, ang pakiramdam ni Menchie.

Inilapag ni Menchie ang kanyang mga dala-dala sa isang bakanteng teheras sa kanang gilid ng barko na nakaharap sa pantalan. Naupo siya, nagkibit- braso, at nagbuntung-hininga.

Madilim pa rin ang paligid. Sumisikat pa lamang ang araw. Muli na namang naglalaban ang liwanag at dilim. Ngunit nabanaagan na ni Menchie ang buong munisipyo ng San Agustin, pati na rin ang mga nakakalbong bundok ng carmen sa kalayuan.

Pilit nilalagay ni Menchie sa kanyang isip ang kanyang bagong buhay sa Hongkong . Ngunit hindi siya mapalagay. Pakiramdam niya’y naging makasarili siya. Ngunit wala siyang magawa. Kailangan niyang maging praktikal.

Sa loob-loob niya, “ Hindi sana mangyayari ito kung nabigyan lamang kami ng sapat na sahod. Kailangan ko ring intindihin ang aking sarili.” Kinuha niya ang kanyang MP3 at sinubukang lunurin ang isip sa pakikinig.

Ngunit sa kanyang puso, alam niyang hindi niya gusto ang kanyang gagawin. Mahal niya ang mga bata at ang bayan ng Carmen.

Naglalaro pa rin sa kanyang isip ang maayos na buhay ni Je-an...ang Hongkong...ang mukha ng mga bata... si Michelle ... si Jun... si Kapitan Pedro...ang nakakalbong bundok ng Carmen...ang akasya... ang tawag ng Diyos.

Napatingin si Menchie sa sumisikat na araw. Pinagmasdan niyang mabuti ang pagtatagumpay ng liwanag laban sa kadiliman. Biglang lumiwanag ang mukha ni Menchie.

Ngumiti si Menchie. Tiningala niya ang langit. Maaliwalas. Tila nagbabadya ng bagong pag-asa.

Alas-sais ng umaga, mataas na ang araw. Nanaig nang lubusan ang liwanag. Mabagal na tumulak ang barkong Salve patungong Maynila. Lulan ang maraming mamamayan ng Romblon upang makipagsapalaran sa Maynila. Marami pa rin ang naniniwalang napupulot lamang ang ginto sa Maynila.

Alas-sais ng umaga, sa kapilya ng Carmen. Sabay-sabay na nananalangin ng Orasyon ang mga tao. Pinamumunuan ni Jun at Franklin ang pag-awit ng “Aba Ginoong Maria” habang si Michelle naman ang nagtitipa ng gitara.

Alas-sais din ng umaga, sa dalampasigan ng Carmen, isang bayanihan naman ang naganap. Isang grupo ng mga mangingisda ang tulung-tulong na itinayo ang akasyang ibinulid ng bagyong Katring. Umaaasang hindi pa ito patay. Nananalangin ng mabubuhay pa ito.

Bahagi na ng buhay nila ang akasya. Kailangan pa nila ang akasya.

... alay sa mga katekista na di-nangihinawa at patuloy na nagsisilbing liwanag sa kadiliman ng mundo.

- Willy M. Samson,SJ

Ang Akasya

2009-11-01T02:48:00.000-08:00

Isang punong akasya
ang nagkipagkaibigan
sa isang batang paslit.

At sa araw-araw,
ang bata’y naging kapiling niya.
Dahong malalabay ginagawang korona
At nagkunwaring hari ng kalikasan.

Ang batang paslit,
Ay mahilig maglambitin
sa malalabay na sanga.
upang pumitas at kumain
ng bungang taglay.
.
Dito sa Akasya laging naglalaro ang bata.
At kung mapagod katawang malikot,
sa lilim ay laging humimlay.
At minahal ng bata ang puno ...
at ang puno’y maligaya.

Lumipas ang panahon.
At ang bata’y tumanda.
At mabilis nalimtan
akasyang minahal.

Subalit isang araw,
bumalik ang bata sa akasya.
At ang sabi ng puno, “Halika na.
Muling umakyat maglambitin ,
Sa malalabay kong mga sanga,
Magpahinga sa aking lilim,
Busugin ang sarili sa bunga kong taglay.
At maging masaya.”

”Malaki na ako upang maglaro,” ang sabi ng bata,
“Nais ko’y ibang kasiyahan.
Ibig ko’y ginto’t pilak.
Mabibigyan mo ba ako?”

“Ikinalulungkot ko,” ang sabi ng puno,
Malinamnam na prutas lamang ang aking yaman.
Pitasi’t ipagbili sa bayan,
at ang salaping nais, iyong makakamtan.
At ikaw ay sasaya.”

Kaya’t inakyat ng bata ang puno,
mga bunga’y pinitas at sa bayan ibinenta.
At ang puno ay naging maligaya.
Subalit bata’y di na bumalik pa.

Isang araw, muling bumalik ang bata,
at ang akasya’y muling sumaya.
“Halika ... bata. Akyatin mo ako,
magduyan sa aking mga sanga,
at maging maligaya.”
“Abala ako ngayon upang umakyat ng puno,”
ang wika ng bata.

“Nais ko’y asawa’t anak,
kailangan ko ng bahay.
Mabibigyan mo ba ako ng bahay?
“Wala akong bahay,” ang sagot ng puno,
“Subalit putulin mo ang aking mga sanga
at gumawa ka ng bahay,
upang ikaw ay sumaya.”

Kaya’t pinutol ng bata ang mga sanga ng puno,
at nagtayo ng bahay.
At ang akasya ay naging maligaya.
Subalit hindi na bumalik ang bata.
At ang puno ay nalungkot.

Kaya’t nang muling bumalik ang bata,
ang akasya ay natuwa.
“Halika’t maglaro sa aking mga sanga!”

“Matanda na ako at walang nang hilig maglaro, “ang sabi ng bata.
“Nais ko’y bangka upang pumalaot sa malayong lugar.
Mabibigyan mo ba ako ng bangka?”

“Putulin mo ang aking troso at gumawa ng bangka,” ang sabi ng akasya.
Kaya’t pinutol ng bata ang troso,
gumawa ng bangka at pumalaot papalayo.
At ang puno ay naging maligaya ... subalit hindi lubusan.

Sa paglipas ng panahon, muling bumalik ang bata.
“Ikinalulungkot ko” ang sabi ng puno,
“Ako’y wala nang maibibigay pa sa iyo – wala na akong prutas.”
“Wala na akong ngipin upang makakain ng prutas,” ang sabi ng bata.

“Wala na akong sanga,” ang sabi ng puno, “wala ka nang paglalambitinan.”
“Hindi ko na rin kayang mag-alumbitin sa iyong sanga,” ang sabi ng bata.
“Wala na akong troso,” ang sabi ng puno, “wala ka nang aakyatin.”
“Matanda na ako upang umakyat ng puno,” ang sabi ng bata.
“Ikinalulungkot ko,” ang buntung-hininga ng puno.
“Sana mayroon pa akong maaring ibigay sa iyo,
Isang matandang tuod na lamang ako.”

“Ngayon matanda na ako, wala na akong kailangan pa” ang sabi ng bata,
“Isang tahimik na lugar na lamang ang aking hanap
Upang maupo’t magpahinga sa aking katandaan.”
“Kung ganoon ,” ang sabi ng puno. “ang matandang tuod na tulad ko
ay magandang upuan at pahingahan.
Halika, maupo ka’t magpahinga.”
At naupo ang bata.
At ang puno ay naging maligaya

- isang malayang salin ni Fr.Willy Samson
ng kwentong "The Giving Tree"

Ang Tanging Hiling Mo

2009-10-01T14:30:00.000-07:00

Panginoon, sa iyo lamang ang buhay ko,
Batid kong makagagawa ka ng milagro sa buhay ko,
Lalo na sa panahong ito, na naghihirap kaming mga Pilipino
Ang tanging hiling mo...ang limang isda at dalawang tinapay ko,
Ang tanging hiling mo ay ang matapang at mapagtaya kong “Oo”
para sa mga kapatid kong naghihikahos at nanlilimos ng pag-ibig ko.

- Willy M. Samson,SJ

Ondoy

2009-09-28T15:41:00.000-07:00

Panginoon, uso ang baha sa Maynila.
At nakatutuwang makita na maraming lumabas
at gumawa ng tulay ng pag-ibig.

Sana laging ganito.
At sana hindi lamang kapag may Ondoy.
Sana araw-araw matuto kaming magbukas ng sarili
at isipin naman ang iba.

Nakalulungkot lang ...
na minsan, kailangan pa si Ondoy
upang gisingin kami.

At sana naman,
di magtapos ang pagdamay kapag wala nang ulan.
Baka nga dito pa ako dapat lalo pang magbigay ng sarili.
Baka nga dito pa mas nangangailagan ng tulong ko...
ang mga kapatid kong lagi na lang biktima
ng baha at iba pang kalamidad...

Sa Manila, umulan at bumaha ng tubig ...
Sa Manila rin ... umuulan ngayon ng pag-ibig.
sa mga Piipinong nagkakawang-gawa.
Upang ang mga luhang pumapatak sa mga mata ng nasalanta
na di na natin nakita, pagkat tinabunan ng ulan at baha ...
ay pahirin na.

... Panginoon... salamat sa mga tumulong.

- Willy M. Samson,SJ

Liwanag at Dilim 2

2009-09-24T21:31:00.000-07:00

Pangarap ni Jean na makapagtapos ng kolehiyo sa Maynila, makapag-abroad, at makapag-asawa ng isang mayamang Amerikano. Sa edad nilang beinte-otso, natupad na ang pangarap niya. Napakapag-asawa si Jean ng isang mabait na Amerikanong mangangalakal, may dalawang anak na sila at kasalukuyang naninirahan sa Los Gatos, California.

Pangarap naman ni Menchie na maging isang titser ng religion. Hindi niya maipaliwanag kung bakit. Basta gusto niya. Ngayon, katekista na siya. Subalit lagi siyang kinagagalitan at pinangangaralan ni Je-an tuwing dumadalaw ito sa Romblon. Naiinis na nagsalita si Jean sa kanya, “Menchie, ano ba ang mapapala mo diyan sa pagtuturo ng religion? Gutom lang ang aabutin mo diyan. At tumatanda ka na rin” Masayang tumugon si Menchie, “ Mahal ko ang mga bata...Mahal ko ang bokasyong ito, at maligaya ako dito’ Ngunit habang nagpapaliwanag si Mercie kay Jean sa sulat, tila naguguluhan na siya sa kanyang sarili. Kaya’t ang sabi na lamang niya sa sulat, “ Love is illogical...period.”

Hindi siya tinatantanan ni Je-an sa pag-aalok na sumunod na sa kanya sa Amerika. “ Let’s be practical. College graduate ka. Mag-office work ka na lamang sa Amerika. I’ll help you. Huwag kang magpaka-martir diyan, Menchie. May itsura ka naman, I am sure makakakita ka rin ng amerikano doon” ang sabi ni Jean.

Naputol ang alaala ni Menchie nang makarinig siya ng isang tunog ng tambol na nanggagaling sa di-kalayuan. Kilala niya ang tunog. Tunog iyon ng tambol ni Jun, ang walong taong-gulang ng bata na may malaking peklat sa mukha - dulot nang masunog ang kanilang bahay noong sanggol pa ito. Muling bumalik sa alaala ni Menchie nang dalawin niya si Jun sa kanilang pawid na bahay. Ayaw pumasok ni Jun noon sa paaralan dahil sa takot na tuksuhin siya ng ibang bata. Ayaw niyang lumabas ng bahay. Ibig na lamang niyang magkulong sa bahay at umiyak.

Ngunit sa araw-araw na pagdalaw ni Menchie sa bahay ni Jun, unti-unti niya itong nahikayat na mag-aral sa paaralan at makipaglaro sa mga bata. Bigla itong nagkahilig sa tambol at natutong mangarap, “Ate Menchie, paglaki ko, gusto kong maging drummer ng banda.”

Naalala niya ang sinabi ni Jun sa kanya, “ Mula ngayon, hindi na ako iiyak kapag tinukso nila akong Jun Peklat. Hindi na ako mahihiya dahil alam kong may Ate Menchie ako sa tabi ko.”

Tumatakbong papalapit si Jun. Bitbit pa rin ang latang tambol.

“Jun, gabi na. Bakit naririto ka pa?” ang kanyang tanong.
“Kasi po, hinahanap ko kayo dahil hindi po kayo nagpunta sa ating Orasyon sa kapilya kanina. May sakit po ba kayo?” ang sagot at tanong ni Jun.

Pilit na ngumiti si Menchie. Niyakap niya si Jun nang mahigpit.
Marahang pumatak ang kanyang luha na kanina pa niya pinipigil.

“Bakit po kayo umiiyak? May umaway po ba sa inyo?ang muling tanong ni Jun na tila naguguluhan sa kanya. Hindi niya alam kung papaano sasabihin sa bata na paalis na siya bukas. Papuntang Amerika. Wala pa naman siyang planong magpa-alam kay Jun at sa mga estudyante niya. Baka hindi ito maintindihan ni Jun.

... itutuloy

- Willy M. Samson,SJ

Liwanag at Dilim

2009-09-24T07:20:00.000-07:00

Malamig na naman ang simoy ng hangin sa dalampasigan ng Carmen. Kalulubog pa lamang ng araw, na tila nagmamadali, upang magbigay ng liwanag sa kabilang ibayo ng mundo.

Isang kaluluwa ang marahang binabaybay ang mahabang dalampasigan ng Carmen. Siya si Menchi. Isang babaeng chinita na may edad na dalawampu’t walo ngunit mapagkakamalang beinte anyos dahil sa kanyang batang itsura. Maong at puting T-shirt ang suot niya.

Payapa ang mga alon ngayon, di tulad kagabi nang hampasin ng malalaking alon at malalakas na hangin ng bagyong Katring ang buong baryo ng Carmen. Sa nag-aagaw dilim at liwanag, pinagmasdan niya ang mga batang tuwang-tuwang nagtatampisaw sa tabing-dagat. At sa kalayuan naman, isang pulutong ng kalalakihan at kababaihan ang matiyagang humahatak sa magkabilang dulo ng isang malaking malaking lambat.

“Tiyak ako, wala na namang huli yan" sa loob-loob ni Menchie, “tiyak na makikikain na naman ang sakristang si Franklin sa kumbento ni Fr. Art. Ewan ko ba sa batang iyon, ayaw kumain kapag walang ulam.” Bigla siyang napangiti.

Subalit biglang natigilan si Menchie sa kanyang paglalakad. Napapikit sa kanyang nakita.

“Ang akasya!” ang tangi niyang naibulalas.

Isang malaki’t mayabong na akasya ang tumumba sa dalampasigan. Parang isang sundalong heneral na bumagsak sa gitna ng digmaan. Parang wala ng buhay ito. Bali-bali ang mga malalabay na sanga. At wala na ang dating kakisigan nito. Matagal-tagal ding tinitigan ni Menchie ang akasya bagolumapit at naupo sa isang malapad na sangang humalik na sa lupa.

Nalungkot siya sa sinapit ng malaking puno. Di tulad ng dati, matatag na hinaharap ng akasyang ito ang mga bagyong dumaraan ng Romblon. Hindi na nito nakayanan ang huling bagyo at nagparaya na lamang sa malakas na hanging dala-dala nito.Halos kasabay niyang lumaki ang punong ito.

Biglang sumagi sa kanyang gunita si Je-an, ang matalik niyang kaibigan noong bata pa siya. “ Tiyak na malulungkot si Je-an kapag nalaman niya ang sinapit ng akasya, “ ang nasambit ni Menchie, “ Kilala kami ng akasyang ito. Nakita niya kaming lumaki’t nagdalaga.

Ngayon...wala nang magbibigay ng lilim sa amin...wala nang makikinig sa amin...wala na kaming lugar na iiyakan. Wala na ang akasya.”

Naglaro sa kanyang alaala na sa lilim ng akasyang ito madalas silang maglaro ni Jean ng bahay-bahayan, piko, at Chinese-garter sa umaga. At sa gabi, ang akasya ang nagbabantay kanila...habang nakahiga sa buhanginan...habang sabay nilang tinitingnan ang laksa-laksang bituing nakasabit sa langit. Para sa kanila, mga liwanag ng naggagandahang diwata ang mga bituing ito.

Sa akasyang ito niya hinahanap at natatagpuang umiiyak si Je-an kapag pinalo ito ng kanyang ina dahil sa pagdayo nila ng laro sa mga kalapit-barangay. At sa pagdadalaga, sa akasyang ring ito umiyak si Menchie nang lumuwas ng Maynila ang kanyang kasintahang si George upang doon mag-aral at manirahan. At hindi na bumalik kailanman.

Sumadaling napangiti si Menchie. Naalala niya.

Sa akasyang ito nila binibigkas ni Je-an ang kanila mga pangarap.

... itutuloy

- Willy M. Samson,SJ

Katanghaliang Tapat ... Sa Grotto

2009-09-18T14:43:00.000-07:00

Nagpasiya na siya. Buo na ang kanyang loob. Ipalaglag na niya ang bata sa kanyang sinapupunan. Niloko lamang siya ni Raymond. May asawa na pala si Raymond at hindi na ito babalik. Isang malaking kahihiyan lamang ang idudulot ng sanggol at kamumuhian lamang siya ng kanyang mga magulang at mga kapatid. Ito ang laman ng isip ni Laura habang pumapanhik siya sa matarik na sementong hagdanan ng grotto ng Lourdes sa Baguio.

Maong na kupas at itim na T-shirt ang kanyang suot. Matangkad at balingkinitan ang katawan ni Laura. Ang edad niya’y naglalaro sa beinte-tres hanggang beinte-singko. Hindi niya alam kung bakit naisipan niyang pumunta ng grotto. Magpaalam ba siya sa Birheng Maria sa masamang binabalak niya? O hihingi ba siya ng tawad sa kasalanan niyang gagawin, at magbakasakaling maiintindihan siya ng Diyos? O nais lamang niyang makinig ang Birhen sa sinapit niyang malupit na kapalaran?

"Bahala na. Wala nang makapipigil sa akin. Matagal ko nang pinag-isipan ito. Nalilito ako at hindi ko alam ang aking gagawin," sa loob-loob ni Laura, “Ibig ko lang Makita ang grotto.” Dalawang buwan na ang nasa sinapupunan ni Laura. Natatakot siya ngunit wala siyang magawa.

Mabigat ang mga hakbang ni Laura. Halos kinakaladkad niya ang kanyang mga paa at parang wala siyang naririnig, nakikita, at nararamdaman. Hindi man lamang niya napansin ang babaeng bata na kanina pa nagtataka habang nag-aalok ng rosas para sa Birhen. Di man lamang niya inaalintana ang mga batang paslit na kanina pa nangangalabit at nag-aalok ng kandila. Nais lamang ni Laura na makarating sa ituktok ng grotto.

Pawisan at naghahabol ng hininga si Laura nang makarating siya sa ituktok. Katangahaliang tapat. Walang katao-tao sa grotto. Tahimik.

"Mabuti na lang at walang tao, walang makakapansin sa mga mugto kong mata,” sa loob-loob na Laura. Maganda pa rin ang grotto. Napapaligiran ng sari-saring bulaklak na tila nagpapaligsahan ng kagandahan.

Napansin ni Laura na hindi siya makatingin sa Imahen ng Birheng Maria. Ibinaling na lamang niya ang kanyang paningin sa mga kandilang nakatirik at sa mga rosas na masusing inayos sa paanan ng Birhen. Nanlalamig siya gayong katanghalian-tapat. Sinusubukan niyang manalangin ngunit hindi niya magawa. Tumulo ang kanyang luha na tila sumasabay sa pagtulo ng mga kandilang natutunaw sa paanan ng Birhen. “Mama Mary . . .,” ito lamang ang nai-usal ni Laura.

Maya-maya, napansin ni Laura na may tao sa kanyang likuran. Mabilis niyang pinahiran ng ang kanyang mga luha, kaagad dinukot ang itim na rayban sa bulsa ng kanyang maong at isinuot ito. Lumingon si Laura. Isang babae na nasa kuwarenta ang edad ang nakaluhod sa luhurang bakal at taimtim na nananalangin.
Mestisa at makinis ang kutis ng babae. Pagkatapos ng ilang minuto, tumayo ang babae at tumingin sa Birhen. Hindi pa rin makatingin si Laura sa Birhen.

Isang matamis na ngiti ang nabanaagan ni Laura sa mukha ng babae, at nabigla si Laura nang biglang nagsalita ang babae, “Alam mo iha, tuwing bumibisita ako ditto sa grotto, lagi kong napapansin ang di-pangkaraniwang laki at lapad nang magkadaop na palad ni Mama Mary. Hindi bagay ang kanyang mga kamay sa kanyang katawan. Minsan naitanong ko sa sarili ko – bakit kaya malaki at malapad ang mga kamay ni Maria?”

Napabuntung-hininga ang babae. Bumaling siya kay Laura, at nagpatuloy sa pagsasalita na akala mo’y nakikipag-usap sa isang kaibigan. “Tingnan mo. Napansin mo ba? Bakit sa palagay mo?” ang tanong ng babae kay Laura.

Napilitang tumingin si Laura sa Birhen. Namangha siya. Ngayon lamang niya napansin ang kakatwang laki at lapad ng mga kamay ng Birhen. Bakit hindi niya ito napansin dati ? Dahil ba sa abalang-abala siya sa pagpapakuha ng litrato sa harap ng grotto tuwing bumibisita siya rito ? O marahil, pintasera lang talaga ang babaeng ito.

"Oo nga po," ang malamig na tugon ni Laura.
"Sinasadya man o hindi ng gumawa ang malapad at malaking mga kamay na iyan, okey lang sa akin. Gusto ko ang mga kamay na iyan, " ang mabilis na tugon ng babae.

Hindi interesado si Laura sa mga kamay ng Birhen. At lalong hindi siya interesado sa mga sinasabi ng babae. Akmang aalis siya nang muling magtanong ang babae, “Sa palagay mo iha, bakit malapad at malaki ang mga kamay ni Mama Mary?”

Nayamot si Laura sa babae, kaya’t pabarang siyang sumagot, "Sa palagay ko po, dahil sa kapapalo sa mga taong makasalanan . . . tulad ko." Biglang natigilan si Laura sa sinabi niya tila napahiya sa babaeng kanina pa nakatingin sa Birhen, kaya’t nagtanong siya, “Kayo po, anong palagay ninyo?”

Sa unang pagkakataon, nawalan ng imik ang babae. Tila may malalim na iniisip. Naghari ang katahimikan sa grotto. Ang mga sasakyan sa kalayuan at ihip ng malamig na hangin lamang ang tanging maririnig. Sinusubukan ni Laura na muling tumingin sa Birhen. Hindi siya mapalagay. Nanlalamig siya gayong katanghaliang-tapat.

Isang mainit na kamay ng babae ang sumayad sa kanang balikat ni Laura. Damang-dama ni Laura ang pag-aalala at pagmamahal ng mga kamay na iyon. Naalala niyang bigla ang kanyang ina.

Tigib nang matibay na pananampalataya, nagsalitang muli ang babae, “Lumalaki at lumalapad ang mga kamay ng Inang Maria dahil sa walang sawang pag-akay niya sa mga taong naliligaw ng landas pabalik kay Hesus . . . tulad ko.”

Natulala si Laura, ngunit hindi pa rin niya labis na naunawaan ang mga salitang binitawan ng babae. Muling namayani ang katahimikan – isang katahimikan na unti-unting pumapasok sa magulong puso ni Laura. Napansin niyang nakalimutan niya sandali ang kanyang suliranin. Nakahinga siya nang malalim.

“Sandali lang iha, maiwanan muna kita,” ang sabi ng babae. Magalang na lumapit ang babae sa paanan ng Birhen. Muling umusal ng panalangin at nagtirik ng tatlong puting kandila pagkatapos. Ngunit bago umalis, tinungo ang isang mesang kinalalagyan ng isang lumang notebook sa kanang sulok ng grotto. Naghulog ang babae ng barya sa lalagyan ng abuloy at nagsulat sa notebook. Hindi na napansin ni Laura na kanina pa niya pinagmamasadan ang babaeng hindi man lamang niya naitanong ang pangalan.

“Sige iha, aalis na ako,” ang pamamaalam ng babae, at maliksing bumaba sa hagdanan. Nais pigilan ni Laura ang babae. Nais pa sana niyang makipag-usap dito, ngunit hindi siya masabi, kaya’t minasdan na lamang niyang pababa ang estrangherong kaibigan.

Napagtuunan ng pansin ni Laura ang kayumangging notebook sa ibabaw ng mesa. Lumapit siya sa kuwaderno. Binuklat niya ito at natuksong basahin ang isinulat ng babae:

Dearest Mama Mary,

I love you very much. I hope that someday you will give me a baby. Thanks for the graces and health that you gave me and my husband. Thanks a lot.

Love always,
Aileen

Nangilid ang luha ni Laura. Isang malalim na sundot sa puso ang kanyang naramdaman. Nahiya siya sa kanyang sarili . . . kay Aileen . . . kay Maria . . . sa Diyos!

“Narito ang isang babaeng nangangarap magka-anak! At narito naman ako, nagbabalak magpalaglag !” ang sumbat ni Laura sa sarili.

Tuluyang bumubuhos ang masaganang luha sa kanyang mata, at ang tangi niyang nasabi, "Panginoon, patawarin mo ako."

Napatingin si Laura kay Inang Maria ... sa kanyang maaamong mata . . . sa kanyang malalaki at malalapad na kamay. “Salamat, Mama Mary,” ang kanyang naibulong.

Pakiramdam ni Laura’y hinawakan siya ng Inang Maria nang kanyang malalaki at malalapad na kamay. “Salamat, Mama Mary,” ang kanyang naibulong.

Pakiramdam ni Laura’y tinapik siya sa matagal na pagkakatulog at biglang hinawakan sa pangangapa niya sa kadiliman. Isang malalim na ngiti ang sumilay sa mukha ni Laura. Matagal na rin siyang hindi ngumiti. At ngayon lamang niya lubos na naunawaan kung bakit malaki at malapad ang mga kamay ni Maria. "Tama si Aileen ... tama " si Aileen ... tama siya,” ang kanyang bulong sa sarili.

Nagtirik si Laura ng tatlong kandilang puti : Ang una para kay Aileen, ang ikalawa sa kanyang sarili, at ang ikatlo, sa kanyang magiging anak.

Nanalangin si Laura nang taimtim, “Mama Mary, akayin mo rin ako sa iyong anak na si Hesus. Salamat.”

Isang malalim na kapayapaan at kakaibang tatag ng loob ang naramdaman ni Laura. Pakiramdam niya’y tutuluyang pumasok ang katahimikan at liwanag sa kanyang puso na kanina lamang ay punung-puno ng kaguluhan. At nagulat siya nang mapansin niyang nakakatingin na siya ng tuwid kay Maria.

Hinaplos ni Laura ang kanyang tiyan. Muling ngumiti. At nagpaalam kay Inang Birheng Maria.

Maliksing sinimulan ni Laura ang pagbaba sa grotto. Kakatwa, ngunit ngayon lamang niya nakita ang mga naggagandahang bulaklak na tila nagpupugay kay Maria. Ngayon lamang niya napansin ang malamig na amoy-pinong hangin ng grotto, at pati na rin ang mga batang mapupula ang pisngi na parating nagbebenta kandila sa grotto. Sabik na sabik siyang makarating sa paanan ng hagdanan at makatapak sa lupa. Ibig na niyang bumalik ng Zamboanga. Alam niya ang kanyang gagawin.

Katanghaliang-tapat, damang-dama ni Laura ang init ng haring araw.

- Willy M. Samson,SJ

Panginoon, parang sinasaksak ang puso ko sa tuwing nakakabasa ng balita tungkol sa mga batang ipinalaglag ng kanilang ina... samantalang naririyan ang maraming babaeng nangangarap at karapat-dapat na maging Ina subalit tila iba ang kalooban ng Diyos sa kanila. Panalangin ko, matauhan sana ang mga nagbabalak na pumatay sa kanilang sariling anak sa sinapupunan nila. Mahunus dili po sana sila!

Ako...Pari?

2009-09-16T08:38:00.000-07:00

“Wanted, Bagong Kristo, “ito ang mga salitang nilalaman ng isang poster ng mga Heswita na aking nabasa sa Pamantasan ng Santo Tomas. Naaliw ako. Napa-isip. “Ako? Bagong Kristo? Ako...magpapari?” Tinawanan ko lang ito. At sa loob-loob ko, “ayoko, hindi pwede...malabo.” May pangarap yata akong maging isang inhinyero, magkaroon ng sariling bahay at kotse, at magkaroon ng asawa’t anak na aking mamahalin habang-buhay. Simpleng pangarap ng isang karaniwang binata.

Ngunit ewan ko ba kung bakit ganito ang Diyos, kapag kinalabit at tinatawag ka Niya, hindi ka na mapapalagay...para bang may apoy ang aking puwit. Mayroon Siyang kakaibang panghalina o gayumang napakahirap baliwalain at takasan. Pakiramdam ko, nabiktima ako...at nagpabiktima naman ako. Pagkatapos kong mabasa ang poster, isang katanungan ang biglang bumagabag sa akin, “Tinatawag ba talaga ako ng Diyos sa pagpapari?” Hindi na ako mapakali pagkatapos nito subalit buong tapang kong hinarap ang tanong na ito.

Sinubukan kong tingnan ang kapalaran ko sa Kapisanan ni Hesus. Taong 1986 nang dumalo ako sa “vocation seminar” ng mga Heswita. Nahalina ako. Nais ko pumasok kaagad sa seminaryo, subalit naunahan nang malaking takot. Ito na nga ba? Paano kung hindi ito? Paano na ang aking buhay? Ang aking mga pangarap?

Ngunit ewan ko ba, sa likod ng mga takot at kawalang-katiyakan, minarapat ko pa ring pumasok sa Kapisanan ni Hesus. Iniwan ko ang aking mga pangarap sa buhay. At inangkin ang mga pangarap ng Diyos bilang aking mga pangarap. Marahil, ganito talaga ang umiibig, handang iwanan ang anumang bagay makamtan lang ang pag-ibig ng minamahal. Noon ko lamang naunawaan si Balagtas nang sabihin niya, “ O pag-ibig na makapangyarihan, kapag ikaw ang pumasok sa puso ninuman, hahamakin ang lahat masunod ka lamang.”

Subalit tulad ng dalawang nag-iibigan, dumarating sa isang punto ng kanilang pag-iibigan na matatapos din ang ligawan, ang pulot-gata, at ang kaligayan. Dumarating din sa aking buhay- Heswita o pagpapari ang kalungkutang dulot ng pag-iisa, ang kapaguran dulot na paulit-ulit na gawain, at ang tila kawalang-kahulugan ng mga bagay. Subalit...ewan ko...baliw na ata ako...sapagkat sa likod ng kahirapan, kakaibang kaligayan at kapayapaan ang aking nararamdaman.

Punung-puno ng kabalintunaan ang buhay-pagpapari. Marami akong kasama at kaibigan subalit nag-iisa ako. Nag-iisa ako, subalit marami akong kasama. Ang buhay ko’y mahirap, subalit masarap. Sabi nila, masarap daw ang buhay ko subalit mahirap. Nakababaliw talaga! Subalit sa likod ng mga kabalintunaang ito, buhay na buhay pa rin ang aking pagnanasang yakapin ang ganitong uri ng buhay.

Alam kong hindi mawawala ang kirot ng pagka-inggit at panghihinayang tuwing makakakita ako ng makasintahang nagsusuyuan. Tumitibok pa rin ang aking puso, marunong pa ring itong mabighani at umibig sa isang kaakit-akit na binibini. Naririyan pa rin ang paminsan-minsan pagka-inggit tuwing nagkakaroon ng sariling bahay at kotse ang aking mga kaibigan sa high school. At natutulala pa rin ako...kapag nagkakaroon ng bagong anak ang aking mga kaibigan.

Ngunit sa likod ng lahat, batid kong hindi ko tinatakasan ang mundo, bagkus hinaharap ko ang mundo nang tumugon ako sa tawag ng Diyos. Nakapagtataka na ito pa rin ang aking pipiliing buhay kung bibigyan uli ako ng isa pang buhay. Baliw talaga!

Ang pag-ibig ng Diyos at ang pangakong sasabayan niya ako sa aking buhay-paglilingkod ang tanging nagbibigay lakas sa akin. Isang tapik sa balikat na magpatuloy, kahit tila hindi malinaw ang kinabukasan, sapagkat patuloy niyang sinasabi sa akin, “ Huwag kang matakot, ako ang bahala sa iyo.” Ito ang nagbibigay sa akin ng di-malirip na kapayapaan sa likod ng iba’t-ibang mukha ng buhay relihiyoso.

Alam ko, natagpuan ko na ang aking perlas...ang aking kayamanan. Tumugon ako. At hindi ako nagkamali.

- Willy M. Samson, S.J

Isang pagbati sa mga bagong diakono ng Kapisanan ni Hesus...

Naririyan Kang Lagi

2009-09-16T05:22:00.000-07:00

Hayan ka na naman,
kinikilig ... bumubulong
pagkat ang Ina at Ama mo
pinagtaguan mo sa templo.

Hayan ka na naman,
ngumingiti ... bumubungisngis,
sa mga kaibigang kalaro
ng habulan at patintero.

Hayan ka na naman,
nagbibiro ... nangungulit,
sa ama mong karpintero
na nagturo sa iyong humawak
ng martilyo’t pako

Hayan ka na naman,
naglalambing ... nagsusumbong,
kay Amang Jose’t Inang Maria
na nagturo sa iyong magmahal
at magtiwala sa Maykapal.

Hayan ka na naman,
nagtatanong ... naghahagilap
sa mapagtagong kalooban ng Diyos
at katanungan ng buhay.

Hayan ka naman,
Nagpapatawad …nagpapagaling
Sa mga taong may malamig na puso
At bingi, lumpo, paralitiko’t tuliro.

Hayan ka naman,
Bumubuhay … nakikiramay
Sa mga Lazaro ng aming lipunan
At mga kapatid kong mugto na ang mga mata
Sa walang humpay na pagdadalamhati.

Hayan ka naman,
Nagpapalakas … naghahamon
Habang ika’y nakabayubay sa krus
Nagawa mo pang sagipin ang mga magnanakaw
At aliwin ang iyong Inang lugmok na sa pagtangis.

Sa tuwing naririyan ka
at aming laging kasama,
pakiramdam namin...
langit ang aming kapiling,

Pagkat tulad mo’y
bituing hulog ng langit
na laging naririyan –
nagdudulot ng aliw,
upang kaming
mga kaibigan mo
ay patuloy at palaging
mahalin.

- Wilfredo M. Samson,SJ

Naririyan Siya

2009-09-15T10:03:00.000-07:00

Isang umaga,
Sa nakagawiang lugar…
Ang pagsikat ng araw
di ko nasilayan.

Subalit ...
alam ko,
Alam kong naririyan siya,
Na nagkukubli lamang
sa likod ng malasutlang ulap.

Kaya’t alam ko
Hindi siya nawawala;
Alam ko ... anumang sandali
Siya’ y muling magpapakita!

- Wilfredo M. Samson,SJ

(kuha sa Sofitel Hotel, Manila Bay)

Ang Mabuting Balita Ayon sa Iyo

2009-09-10T04:26:00.000-07:00

Binasa’t hinangaan ang Mabuting balita,
Ni Markos, Mateo, Lukas at Juan.
Taglay nito’y pag-ibig na nagbibigay saysay,
Sa mga naghahanap ng kahulugan ng buhay.

Subalit ano kaya ang nakikita nila,
Sa Mabuting Balita na ‘yong ginagawa?

Ika’y kumakatha ng Mabuting Balita,
Mabuting balita ng ‘yong pananampalataya.
Sa salita’t gawa, sinusulat mo Siya,
Sa salita’t gawa, binubuhay mo Siya.

Ika’y kumakatha ng Mabuting Balita,
Mabuting balita ng iyong pagtataya.
Tiyaking kabutihan tanging isinusulat
Tiyaking Diyos lamang ang masisilayan.

Sapagkat ang tanging balita
Na babasahin ng iba ay …
ang Mabuting Balita
na kinatha
ng iyong salita
at gawa..

- Wilfredo M. Samson,SJ
(isang malayang salin ng “The Goodnews According to You”)

Maria, Ina ng Pag-Asa

2009-09-07T17:49:00.000-07:00

Panalangin sa ating Ina

O Maria, Ina ng Kahinahunan
Buksan ang iyong pusong busilak
Upang maging tahanan ng kapayapaan
sa mga naghahanap ng dalisay na pagmamahal.

Sa aming pagdulog, nawa’y iyong tanggapin,
Dala-dala’y pag-asa’t pangarap…
Dala-dala’y kahinaa’t sugat.

Turuan kaming maglakbay ng may kahinahunan,
Sa patuloy paghahagilap ng Kanyang pag-ibig at kalooban,
Nananalig at umaasa sa mapakalingang kamay ng Maykapal
Sa likod ng aming abang kalagayan.

Pagyamanin binhi ng pananampalataya’t pag-asa
At marahang itanim sa puso ng bawat nilalang.
Tulungang lumago kapayapaan sa aming puso,
Nang aming makita, sa mata ng pananampalataya,
Mga biyayang kaloob ng buhay, pag-ibig at kaligayahan.
Na pangako ng Diyos sa mundong kinalaglagyan.
Habang hinihintay, lubos na kaganapan
Sa walang-hanggan kaluwalhatian.

O Ina ng Nananahang Puso,
Dalhin sa mundong basag at walang-katiyakan
Ang kagalingang handog ni Hesus.
Turuang buksan ang aming kalooban
sa Mapagkalingang Puso ng Maykapal,
Upang sa wakas kami’y maging daan
ng Kanyang awa at kapayapaan.

O Inang Maria, iyong dingin …
Mapagkumbabang dalangin,
Dalhin aming pananalangin
Kay Hesus na nagmamahal sa amin.

Amen.

(Ang Larawan sa Taas ay kuha sa Fort Pilar, Zamboanga City)
Ang tulang ito ay isang malayang salin ng "Mary, Mother of Hope

Kalayaan sa Bilangguan 3

2009-09-06T19:49:00.000-07:00

Isang araw, habang nagmimisa ako sa Kapilya ng Camp Sampaguita, kitang-kita ng dalawa kong mata ang isang surot! Mabilis na gumagapang sa aking puting sutana, paakyat sa aking balikat! Natakot ako! Nadiri! Subalit sutana ko’y hindi ko maipagpag sa gitna ng Misa. O sa harapan ni Ma’am Rexy at ng mga bilanggo na taimtim na nananalangin! Nawala sa Misa ang aking isip, at sa surot napunta. “Saan na kaya nagsuot ang surot na iyon?” tanong ko sa sarili. Ayoko ng surot, hayok ito sa dugo. Traydor. Mabaho. Maitim. At karimarimarim! Hindi ko na alam kung saang singit ito nagtago. Hinintay ko na lamang kagatin ako at sipsipin ang aking dugo. Subalit wala, hanggang natapos ang misa, hangang nakauwi ako sa bahay.

Sa isip-isip ko, baka naman nais lamang ng surot na maki-angkas ng libre papalabas sa bilanguan? Patungo sa malayang lipunan, patungo sa kalayaan !

Sa mata ng lipunan, surot ang turing sa isang bilanggo. Sumisipsip ng dugo, ganid, maitim, mabaho at traydor. Dapat lang tirisin. Dapat lang kainisan. Dapat lang bitayin o bulukin sa loob ng bilangguan. Siguro ito ang papel ko sa bilibid : pa-angkasin ang mga bilanggo sa pag-ibig at awa ng Diyos na dala-dala ko, upang makalaya sila sa madilim nilang nakaraan at magbagong-buhay.

Tulad ng surot na aking nakita sa aking balikat, nais lamang makipagkaibigan ng mga bilanggo sa akin. At wala silang balak ng mangagat at sipsipin ang aking dugo. Iginalang nila ang mga taong-laya na tulad ko, na maari nilang sakyan, angkasan, at pagtaguan upang ang kalayaan sa kasamaan at pagbabago ay makamtan. Sa ganang akin, pwede pa ring mahalin ang mga surot ng lipunan.

Kung titingnan mo naman ang ugali ng isang bilanggo, mahirap talaga silang mahalin. Iba’t –iba ang ugali may palahingi, may pala-utang, pusong mamon, tamporista, sipsip, sabik sa biyaya, feeling gwapo, may manloloko, may pailalim kung tumira, at may baltik minsan. Ilan lamang ito sa iba’t-ibang bihis ugali ng mga bilanggo. Hindi ba nakakainis?

Subalit kapag nakausap mo sila, katulad mo, taung-tao sila! Tulad nating mga taong-laya… puno rin ang mga bilanggo ng takot, pangamba, pagkaduwag, hinanakit at kawalan ng pag-asa. Subalit mayroon din silang pangarap, marunong umasa at may takot sa Diyos. At higit sa lahat, takot din silang mag-isa. Nangangailangan din sila ng pagdamay mula sa isang kaibigan.

Subukan mong mag-almusal kasama sila. Naki-agaw sa paulit-ulit na sardinas na aming ulam. Nakipaglaro ng chess, dama at scrable. Pinagkatiwalaan. Kinaibigan. Natulog sa kanilang selda. Maki-panalangin. At Pinatawad ang paminsan-minsang baltik ng kanilang isip. At makikita mo, tama pa rin si Tita Glo, maaring mahalin ang mga bilanggo.

Isang araw, isang bilanggo ng death row ang lumapit sa akin. Nagpasalamat sa aking tiyaga sa kanilang mga latak ng lipunan. Nagulat na lang ako sa kanyang sinambit, “Alam mo Padre, karamihan sa amin, wala namang pagnanasa pang magbago pa, pero nang malaman namin na may taong naniniwala sa amin na maari kaming magbago, napapahiya kami...at doon kami nagsisimulang magbagong buhay.”

Ngiti sa aking mukha’y bumabalik sa tuwing makikita ko ang mga bilanggong nakasuot ng polo barong sa misa at kagalang-galang tingnan (buti na lang at nakasutana ako nagmimistula akong driver sa harapan nila.) sa tuwing umaawit at sumasayaw ng buong kisig sa saliw ng awiting “Kalesa,” sa tuwing napapanood ko sila sa telebisyon na nagtapos ng komersiyo sa loob, sa tuwing nakikita ko ang isang juvenille na tahimik na nagtitipa ng gitara sa loob ng misa, sa tuwing nakikita ko silang nagpapaligo ng kapwa bilanggong may karamdaman sa NBP Hospital, o nagtuturo ng aralin sa education section at nang iba’t ibang sining at handicraft. Sa tuwing nakarinig ako ng isang bilanggong nakapagpatapos ng kanyang anak sa pagbebenta ng banana-Q sa loob ng bilangguan.

Sa tuwing nakakakita ako ng kaunting pagbabago, nangingiti na ako.

Sa bilangguan, naririyan lagi ang tagisan ng pagkabigo at tagumpay, pagka-alipin at paglaya, kawalan at pag-asa, paglubog at paglitaw, dilim at liwanag, pag-ngiwi at pag-ngiti. Lahat ng ito’y nagbibigay buhay sa makulay na buhay sa bilangguan.

Mali si Tita Glo. Ngiti ko’y hindi napawi. Bakit ako ngingiwi, kung alam kong ngingiti rin ako sa banding huli.

- ni Willy M. Samson,SJ

(Ang larawan sa taas ay ang mga volunteers ng Philippine Jesuit Prison Service, kasama ang director na si Fr.Jonjee Sumpaico,SJ. Ang larawan ay kuha sa loob ng kapilya ng Minimum Compound. Ang kapilyang ito ay galing sa mga kaibigan na nag-ambag ng materyales at pinansiyal na tulong. Muli, maraming salamat sa lahat. Mayroon ng dalanginan ay mga surot ng lipunan na natuto kong mahalin)

Kalayaan sa Bilangguan 2

2009-09-06T06:18:00.000-07:00

Kaya ba ninyong magsuntukan sa harapan ng isang pari? Kayang-kaya ito ng mga bilanggo! Isang araw sa harap ko mismo, biglang nagsuntukan ang dalawang bilanggo. Okay lang sana kung malalim ang dahilan, Yung tipo bang, may papatay sa pari. Hindi eh! Ang babaw! Pinag-awayan lamang nila kung sino ang may karapatang sumundo at maghatid ng pari sa gate.

Kamakailan lang, dalawang bilanggo uli ang nag-away, hindi dahil sa pari kundi dahil sa piso! Hindi ko na alam kung anong mayroon ang pari at piso para ipaglaban nang suntukan! Minsan para silang mga batang ang sarap pingutin sa tenga o pagkukurutin sa singit. Ang sarap pag welgahan! Mag walkout kaya ako?

Ewan ko ba, kung anong pumasok sa aking kokote at sinubukan ko nga! Habang nagsusuntukan ang dalawang bilanggo, binitbit ko ang aking payong at mabilis akong umalis. Sabi ko sa sarili ko, “Bahala na kayo diyan. Iwan ko nga ang mga kumag na ito.” Umalis akong dala-dala ang lahat ng aking pagkainis at pagkadismaya sa mga bilanggo, sa sitwasyon, at sa aking sarili bigo na baguhin sila. Ngunit sa aking kalooban, may pag-aaway ring naganap. “babalik ba ako para magmisa o tuluyang mag walk-out upang turuan ng aral ang mga kumag na ito?” Sa inis ko “kumag” na ang tawag ko sa kanila.

Tulad ng aking inaasahan, isang katerbang mga bilanggo ang nagsunurang parang buntot o anino ko. Nagmamaka-awa na bumalik ako at magmisa. “Bakit pa?,” ang padabog na sabi ko. “kung akong pari ay hindi ninyo kayang galangin, sino pa ang gagalangin ninyo?” napansin kong hindi na ako ngumingiti. Nag lahong parang bula. Tama talaga si Tita Glo.

Subalit kahit na kasing tigas ng bakal ang akong puso, bigla itong naging “pusong mamon” nang sabihin sa akin na isang juvenile na bilanggo, “Father, akala ko ba, walang iwanan?” parang kinurot ang aking puso. Para akong binatukan. At ang mga kumag, marunong ding magpakunsensiya!

Oo nga naman! Naalala kong bigla ang mga VISO (mga bilanggong matanda at walang bisita) na walang kamuwang-muwang sa nang-yayari, at naghihintay lamang ng Misa. Ang Banal na Misa lamang ang kanilang “bintana ng langit.” Napaisip ako. “Oo nga pala, paano na sila ?” ang sabi ko sa sarili ko, “Hindi ako ang kanilang kailangan, kundi ang Diyos na aking dinadala sa kanila.’’ Natauhan ako. Nahimasmasan. Namalikmata. At nagkapuso!

Kaunting biyaya ng kabanalan ba’y ipagkait ko pa sa mga nilalang na ito na salat na salat nito? Salat ng nga sila sa pagkain, sasalitin ko pa ba sila sa Diyos ? Ang mga makasalanan nga pala ang dahilan nang pagparito ni Hesus sa mundo. At ito rin ang dahilan kung bakit ako naririto-para sa mga may baltik na preso, at di para sa mga taong banal. Para akong lumaya sa aking makitid at nakakulong na pag-iisip. Bumalik akong muli. Nilamon ko ang aking makitid at nakakulong na pag-iisip. Nilamon ko ang aking drama. Ngumiti. At nagmisa ako.

Sa bilibid, bilanggong kaisipan ko ang unti-unting pinalaya. Makasariling uri ng paglilingkod at pagmamahal ang dahan-dahang ninakaw ng mga bilanggo at pinapalitan nang wagas na paglilingkod.

Itutuloy ...

Kalayaan sa Bilangguan

2009-09-05T06:59:00.000-07:00

Isang taon na rin pala ako sa Bilibid. Isang taon na rin akong pari. Kay bilis ng panahon. Sumaging bigla sa aking gunita ang mga sinabi ni Tita Glo (isang 78 anyos at retiradong empleyado ng Bureau of Prisons, na ngayo’y Bureau of Corrections na) noong unang araw ko sa Philippine Jesuit Prison Service. “Naku, tingnan ko lang kung hindi mawala ang mga ngiti mo dito sa Bilibid.” Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niya.

Nanlamig ang aking kalamnan. Biglang bumalik ang aking kaba na naramdaman nang malaman ko noong aking ordinasyon na sa Bilibid ang aking unang misyon. Sabi ko sa sarili, “Hindi naman siguro.” Hindi ko na narinig ang karugtong na sinabi ni Tita Glo, “But don’t worry, you will enjoy your stay here. The inmates are also lovable.”

Ang tanging naglalaro sa isipan ko noon, bakit dito ako dinala? Anong kasalanan ko? Para akong ibinilanggo. Subalit bahagi ng Buhay-Heswita ang tumalima sa kalooban ng Diyos. Kaya’t pikit-mata kong nilundag ang Bilibid sa paniniwalang hindi ako pababayaan ng Diyos.

Nagdilang-anghel ba o nagdilang-demonyo si Tita Glo? Nagkatotoo ang kanyang sinabi. Hindi lang pala ngiti ang maaring maglaho dito sa bilibid, kundi ang aking bait, katinuan at ulirat! Minsan, hindi ko maiwasang mainis, magalit, manlupaypay, mawalan ng gana, at pag-asa sa mga bilanggo. Pagkatapos mong maglaan ng oras at ibuhos ang iyong isip, puso, at kaluluwa sa kanila. Matutuwa ka naman makakasilip ka sa kanila ng kaunting pagbabago. May pag-asa! ang wika ko sa aking sarili.

Subalit malingat ka lamang, para na silang mga aso’t pusa! Para kang laging nagtatayo ng kastilyong buhangin sa dalampasigan, o isang pulis-trapikong inis na inis, na pagkatapos iwanan sandali ang maayos na trapiko sa kanto upang uminom ng kape sandali, babalikang mong gulung-gulo at buhul-buhol na naman ang trapiko. Nakaka-inis yan di ba? Paulit-ulit ito. Parang sakit. Lagi at laging nagugulo, may gugulo, may bagong panggulo sa pinaghirapang kaayusan sa bilangguan.

Subalit hindi ko hinayaang mawala ang aking ngiti at maging ngiwi. Napansin ko na lang…gusto ko ang aking ginagawa, na maging taga-ayos ng gulo at magdala ng kaayusan, katinuan, unawa sa bilangguan. Kahit na alam kong baka panandalihan lamang ang kaayusan. Pakiramdam ko, hindi na ito galing sa akin. Ito ata yung tinatawag nilang biyaya ng Diyos o "Grace of office" na tinatawag.

Ewan ko ba kung bakit ako nagtitiyaga sa ganitong kalagayan. Alam ko namang masasaktan lamang ako sa pagbibigay ng aking sarili sa mga tinaguriang “latak o kanser ng lipunan.” Pero heto pa rin ako hindi na nadala, tuwing umaga, sa pagputok ng bagong araw, handa na namang tunguhin ang mala-higanteng pintuan ng Maximum compound upang mag-almusal kasama ang mga bilanggo. Handa na namang makipag-sapalaran ...handa na namang mabigo at masaktan.

... itutuloy

Ang Bituin

2009-09-04T05:15:00.000-07:00

Kagabi lamang, sa aking paglalakad pauwi,
Ako'y napatingala sa kalangitan.
Bigla akong natulala,nagulat at natuwa sa aking nakita.
Nalimutan ko. Nariyan nga pala ang mga bituin.
Na tahimik na nagbibigay rikit, sa gabing sakdal na ng ganda.

- Willy M. Samson,SJ
September 3, 2009

The Firefly who Dared to be Different

2009-09-03T02:01:00.000-07:00

(a bedtime story for the kids during rainy nights..."

One cold rainy night, in the middle of San Marcelino forest, a firefly named “Lumen” was braving the gusty wind and rain, flying towards Homer, a big rubber tree. With his fellow fireflies, their job was to light up big Homer. But that night, Lumen was alone.

When Lumen arrived at the rubber tree, Homer was surprised to see Lumen alone.

“Where are the other fireflies?” Homer asked. “Are they coming to provide light for me in this rainy night?”

“Oh, I’m really sorry. The other fireflies have decided to stay home until the rain stops.” Lumen answered.

“Then why are you here?” Homer wondered.

Lumen replied, “I’m a firefly. It is my duty to light you up during the night. I cannot leave you alone in this dreary rainy night. I don’t care if I’m alone tonight.”

Homer was touched, but the other trees in the forest laughed and ridiculed Lumen: “Can a small firefly like you provide enough light to big Homer? It’s impossible!”
But Lumen answered: “It is true. I cannot provide enough light for Homer. I don’t care. I just want to share my own little light and nobody can stop me. My light is nothing in this darkness but at least I’m giving my best!”

The trees were dumbfounded and admired Lumen as the little firefly flew around Homer, emitting small warm light.

For the next three rainy nights that followed, Lumen was all alone with Homer.
But on the fourth day, there were two fireflies.

Then on the fifth day, five fireflies.
On the sixth, fifty.
And on the seventh day, thousands of fireflies … giving light to Homer and to the entire San Marcelino forest.

It all began when a small but brave firefly dared himself to be different.

- Wilfredo M. Samson,SJ